Verplicht nummertje Amersfoort    7 juni 2015
Na de dramamarathon van Leiden, nu drie weken geleden, heb ik nog maar 3 keer gelopen. Afstanden van 10, 16 & 23 km om m'n rug te ontzien. Om op Terschelling de Berenloop mijn 50e marathon te kunnen laten worden heb ik voor die tijd nog 3 marathons nodig. Vandaag proberen de marathon van Amersfoort te volbrengen. Rustig starten, je halverwege door een fietser aan laten rijden en midden in de rimboe nog 500 meter verkeerd lopen. De ingrediŽnten voor een spannende tocht zijn aanwezig.
Het weerbericht was ongeveer hetzelfde als toen ik in 2012 voor de eerste keer in Amersfoort de marathon mee liep. Goed warm, veel zon en zeker bij de nieuwe route die nu aan de noordkant van Amersfoort loopt bijna geen schaduw. Maar geen nood want in Amersfoort beloven ze om de 3 km drankposten te hebben. Kom maar op met dat rondje zou je zeggen. Nou, zo simpel ligt het niet want het scheelde drie weken geleden niet veel of ik zou toen tijdens die marathon bijna zijn uitgevallen met rugklachten. Bijna zeg ik want ik heb hem uitgelopen, op m'n tandvlees, maar ik heb hem toch echt uitgelopen. De laatste weken heel voorzichtig gedaan met die rug, geleefd op brufen en op subtiele oefeningen van "mijn" Zwitserse fysiotherapeute. En zij weet als geen ander dat het weinig nut heeft om iemand iets te verbieden. De rust en oefeningen hebben geholpen om in ieder geval zonder pijn of last aan de start te kunnen komen. Wat er onderweg gaat gebeuren is van latere zorg.

Waar zouden we zijn, zonder de trein...?
Eerst maar eens in Amersfoort zien te komen want ik ga met de trein en dat is in Nederland altijd weer een tocht met risico's. a) Rijdt dat ding wel en b) Rijdt hij wel op tijd?! Op station Utrecht heb ik 11 minuten overstaptijd om van spoor 18 naar spoor 8 te komen. Dat mag voor een geoefende hardloper geen probleem zijn. Ik heb net nog op de NS-App gezien dat er tussen Alphen en Amersfoort geen vertragingen of werkzaamheden zijn en ga de gok wagen. Kort voordat de trein naar Utrecht op het station Alphen binnen rolt klinkt de (net iets te vrolijke) NS-dame-uit-de-speaker met het bericht:  "In verband met werkzaamheden tussen Gouda en Utrecht zal de trein vandaag op alle tussenliggende stations stoppen. Houd u daarom rekening met een extra reistijd van 15 minuten." Gloeiende gloeiende!! Zet dat dan op de site, op de app, of communiceer dat ruim vooraf. Hoe kan ik rekening houden met iets dat ik niet weet. Een simpele rekensom is dat ik 4 minuten overstaptijd te kort ga komen en als ik dan de volgende trein naar Amersfoort wťl kan nemen, heb ik bij aankomst daar nog 25 minuten voor de start. Beetje erg weinig en ik zal me echt in de trein al om moeten gaan kleden. Gelukkig ben ik van nature erg kalm, rustig en beheerst en besluit daarom die omroepster niet door de speaker heen te trekken. Buiten dat weet ik niet waar ze zit dus stap ik even later in de trein en geniet van de koetjes en schaapjes langs het spoor. Inwendig kook ik nog steeds maar dat laat ik die beesten niet merken.
Als even na "Station Bodegraven" de conductrice langs komt, vraag ik haar naar de vertraging waarop ze ijskoud zegt dat ze het daar ook al met de machinist over had en dat het niet klopt. Ze gaan er 1 minuut langer over doen dan een normale rit en dus ga ik mijn overstap zeker halen belooft ze. Zeker met het tempo waar op de stops op de extra stations gedaan worden, noem het maar gerust stop-and-go penalties, gaat het lukken. Vanaf Utrecht reis ik samen met sportmaatje John Ossendorp naar onze kleedruimte in Amersfoort. Daar heeft collaga Hans een print van mijn website op de deur geplakt met daarop "Welkom" en een succeswens. Kijk, dat is nou lekker binnenkomen.
Drukke start met herinneringen
De halve en hele marathon starten op hetzelfde moment en staan in 1 groot startvak. Ik ben wat aan de late kant waardoor ik ergens middenin kom te staan. Niet handig want meteen na het startschot blijkt dat er vůůr me meer recreatieve lopers staan dan me lief is. Zo veel mogelijk rechts blijven lopen zodat links de haastige types er langs kunnen is hier kennelijk totaal nieuw. Maar waar een wil is is een (om)weg dus via wat stoepjes, wat links en rechts springen en wat vriendelijke verzoekjes "mag ik er even langs" kom ik uit de drukte weg en vind m'n eigen tempo. De eerste 5 km gaan vanuit de stad langs de rivier de Eem en langs de plek waar ik 30 jaar geleden op een autosloperij een rechter buitenspiegel kocht voor mijn Nissan Cherry. Voor "Doe maar 5 gulden" en twee parkertjes zat hij er op. Nog jaren plezier van gehad. Waarom een mens dit onthoudt? Geen idee, maar inmiddels was ik wel lekker aan het lopen door een prachtig gebied.
Tussen landerijen door, over fietspaden en wat binnenweggetjes en de paar toeschouwers langs de route leefden enthousiast mee. Ik loop bewust iets meer voorover gebogen met een wat bollere rug en heb geen last van die rug. Dat gaat lekker zo. Op de 9 km een keerpuntje om een pion heen en dan richting het 15 km punt waar mijn trouwe fanclub, op de motor natuurlijk, bestaande uit Maaike & Henk staan te supporteren. Eerst door een prachtig mooi park (complimenten voor de gemeente Amersfoort die dit echt schitterend heeft aangelegd) en dan zie ik Maaike en Henk net voor een brug staan zwaaien. Het voelt altijd weer een beetje als thuiskomen als je fanclub ergens onderweg staat. Maaike maakt een foto en ook bij de tweede ronde weet ze een bijna identieke foto te maken. Hieronder beide foto's waarover Maaike zelf al zegt dat ik bij de twee doorkomst op 36 km vrolijker kijk dan bij de eerste doorkomst na 15 km. Oordeel zelf.
Ik mag rechtsaf de brug over voor een stukje door het centrum van Amersfoort en dan nog zo'n rondje van 21 km-ers. Veel lopers vinden twee rondes op een marathon vervelend maar ik vind dat juist wel prettig. Kijken of je nog mensen in het publiek herkend van de eerste ronde.
Een beetje kronkelen door een woonwijk heen waar sommige straten de marathon hebben aangegrepen om er een klein straatfeestje van te maken. Leuk en sfeervol. Op de 17 km is een kruispunt waar ik als loper rechtdoor moet en waar twee verkeersregelaars proberen op de kruisende weg (brom)fietsers door te laten. Als ik aan kom staan ze alletwee middenop de kruising in plaats van aan ieder aan een kant en proberen mensen te laten stoppen. Altijd zijn er wel een paar mensen bij die maling hebben aan wat verkeersregelaars zeggen en dus zul je tussen de sporters en het verkeer moeten gaan staan. Dat was hier niet het geval en omdat een man op een fiets met achterop nog een passagier maling had aan de hele wereld reed hij door toen ik er aan kwam. Had hij maar aan halve tel ingehouden, dan had hij achter mij langs gekund. Maar daar had meneer geen zin in met tot gevolg dat hij tegen mijn rechterbeen aan reed terwijl ik de kruising over rende. Gelukkig bleef ik overeind en mijn spontane en welgemeende verwensing in zijn richting werd luidkeels overgenomen door een paar andere echte sportfans op de kruising. Ik hoop dat ze hem nog te pakken hebben gekregen en iets pijnlijks met hem hebben gedaan. Nou ja, het belangrijkste was dat ik overeind bleef en via het schitterde oude centrum van Amersfoort aan mijn tweede ronde kon beginnen.

Verkeerde afslag!
Na ongeveer 26 km loop ik eenzaam en alleen, volgens omstanders als 6e loper, door de prachtige omgeving van Amersfoort. Zo mooi dat ik goed om me heen kijk en rechts in de verte een verkeersregelaar zie staan. Als ik vervolgens bij een T-splitsing aan kom sla ik automatisch rechtsaf in zijn richting. Als ik na een meter of 300 in zijn buurt kom zie ik dat het hek waar hij bij staat aan mijn kant van de kruising staat. Iets klopt hier niet, maar wat? Hij ziet me aan komen rennen en zegt of gebaart niets. Als ik vlak bij hem ben en vraag waar ik heen moet, zegt hij: "Voor de marathon?"  (Nee, voor het kantklos-kampioenschap, nou goed!?)  Ja, roep ik, waarop hij eindelijk wakker geworden zegt dat ik terug moet om dat ik verkeerd gelopen ben. Koekoek, lekker slim Frankie. Ik draai me om, loop terug naar dat punt waar ik rechts gegaan ben in inderdaad stond daar op de grond geschilderd een pijl naar links. Jammer dan. Dan maar ruim 500 meter te veel gelopen vandaag. Kost wel dik 2 minuten maar daar gaat het niet om. Ik lach mezelf uit voor mijn domme actie maar vind toch dat een in de grond geprikt bordje met een pijl op zo'n kruising beter zichtbaar zou zijn. Nee, ik zoek niet de schuld bij een ander, maar iets kleins dat op de grond geschilderd is zie je nou eenmaal pas als je er vlak bij bent of zelfs dan nog helemaal niet blijkt nu. Dom dom dom, maar niet piepen nu, doorlopen en genieten van het feit dat ik nog steeds lekker pijnvrij aan het lopen ben. In de verte zie ik drie lopers voor me die me voorbij zijn gegaan zonder me in te halen. Tja.

Bij alle drankposten neem ik twee bekers water; de ene om tijdens een klein stukje wandelen een paar slokken uit te drinken en de ander om over mijn hoofd en nek leeg te gieten. Het zorgt voor een koude rilling en vervolgens heb je de kilometers erna een shirt met ingebouwde koeling. Op die manier is het prima te doen ondanks het feit dat het eigenlijk te warm is om een marathon op tempo te lopen. De zon doet lekker z'n best en dat komt de sfeer onderweg bij iedereen die loopt of aanmoedigt zeker ten goede.

Even later weet ik de achterste loper bij te halen en we starten een gesprekje over deze loop. Ik stel me voor als Frank en hij zegt "I'm anders". Ja, dat je geen Frank heet kan ik me voorstellen. Aha, hij blijkt "Anders" te heten, dat kan natuurlijk ook nog. Het gesprek gaat in het Engels want hij komt uit ScandinaviŽ. Lange indrukwekkende gesprekken zijn het niet want ik ben door mijn omweg een beetje door de overtollige energie heen en ook hij komt inmiddels wat lucht te kort. Bij het punt waar we in het eerste rondje de keerlus hadden draait Anders ook nu resoluut om. Ik kijk hem verbaast aan en als hij in de gaten heeft dat dit niet echt de bedoeling is keert hij nogmaals om en gaat naar het echte keerpunt dat zo'n 150 meter verderop ligt. Logisch dat we nu iets meer moeten lopen omdat wij een stuk van de finish op de halve marathon niet gelopen hebben. Wat we daar te kort kwamen moeten we hier goed maken.
Langs de provinciale weg naar het mooie park toe. Vlak voor het park zit een verkeersregelaar op de grond een krantje te lezen. Toegegeven, hij heeft hier zo op het oog geen taak op dit moment. Van een afstandje probeer ik hem in te schatten. Wat voor krantje zou hij zitten te bekijken? Inschatten betekent al snel een stempel geven en dat is niet netjes. Ik ren voorbij, kijk in zijn krant en zie een enorme afbeelding van een wietplant. Hij zal van tuinieren houden denk ik en hobbel verder richting het 36 km punt waar nog steeds mijn fans staan te wachten.
Maaike maakt weer de foto's en roept me achterna dat ze vast richting mijn kleedruimte gaan. Okť, tot straks en ze moeten nog opschieten ook omdat de kortste weg voor hen wel afgesloten zal zijn. Maar Henk zou Henk niet zijn als hij daar met de routeplanning op zijn Garmin-voor-op-de-motor geen rekening mee gehouden zou hebben.
Nog maar een paar kilometer te gaan. Weer over de kruising maar dit keer geen fietser die me uit m'n schoenen wil rijden. De kleine straatfeestjes zijn nog in volle gang en hoe kleiner het straatje hoe enthousiaster het publiek. Dan tussen de 39 en 40 km langs het spoor waar ik de bezemwagen en laatste loper van de halve marathon in haal. Oeps, die heeft het vast zwaarder dan ik. Daarna weer voor de laatste keer door de kleine centrumstraatjes van Amersfoort. Hier en daar wat terrasjes vanwaar de bezoekers heel enthousiast aanmoedigen. Ik ga helemaal links lopen langs de gevels omdat daar tenminste nog een beetje schaduw is. Ik word voorbijgelopen door de eerste dame die er met korte pasjes nog een heel fors tempo in heeft zitten. Mooi om te zien hoe zij naar haar podiumplek rent.
Nog iets van 300 meter te gaan. Ik kan de tunnel al zien waar ik doorheen moet om vervolgens linksaf naar de finish te gaan. Eerst nog voorbij de zijstraat aan de linkerkant en als ik daar tijdens het rennen in kijk zie ik net Maaike in motorpak aan komen rennen. Het was een gokje van haar of ik daar al zou zijn en de timing kon niet beter. Of eigenlijk wel want nu moest ze rennen om de foto te maken.

Nou, haast je vooral langzaam hoor. Mijn eindtijd of hoeveelste ik wordt maakt me toch niet uit dus ik wacht wel even. Het zorgde voor wat hilariteit bij de omstanders om de fotograaf in een veel te warm motorpak aan te zien komen rennen waarop de hardloper even pauze neemt. Moet kunnen want het is en blijft maar gewoon een spelletje.
Dan mogen we weer verder. Door de tunnel heen voor het laatste stukje van deze leuke dag. Het tempo heb ik vandaag kennelijk goed gekozen en ook genoeg gedronken/gekoeld onderweg want ik voel me helemaal prima. De lach bewijst dat volgens mij.

Maaike dribbelt dapper mee het laatste stuk om ook de finishfoto te kunnen maken. Het leven van een sportfotograaf gaat niet over rozen, zeker niet als je ook motorlaarzen aan hebt.
Maaike rent zo goed als mogelijk is voor me uit naar de finishlijn om daar de finishfoto te kunnen maken. Ik neem een paar tellen rust zodat ze de camera van haar schouder kan halen en nog stil moet proberen te houden ook naar haar run-klik-run. De speaker roept tot twee keer toe om dat Frank uit Alphen aan den Rijn gaat finishen maar dat het nog even duurt omdat de foto gemaakt moet worden en dan is het zo ver; De finish !
Met een blij gezicht, zonder rugpijn en eigenlijk veel minder moe dan de laatste marathons kom ik over de streep in 3:05:01. Een negende plek maar wat doet het er allemaal toe als het enige doel van vandaag, het gezond uitlopen van de marathon, weer gehaald is. YES. Marathon nummer 47 is binnen dus als de Kustmarathon in Zeeland en de Marathon van Amsterdam me ook gegund worden, gaat het lukken om op Terschelling bij de Berenloop die 50e marathon te lopen. Ik heb geen idee of het goed is maar ik drink gelijk een halve liter water. Je kan het maar vast binnen hebben lijkt me zo. Maaike staat na haar foto-actie meer te hijgen dan ik. Het voelt goed vandaag en dat met deze warmte is toch wel bijzonder.
Maaike begeleidt me naar de finish waar ze nog een foto maakt om gelijk via twitter te delen met het bericht dat ik weer gezond gefinisht ben. Toch prettig voor het thuisfront om dat weer te weten. Dat mijn rechter enkel niet helemaal in lijn staat met het onderbeen nemen we maar voor lief onder de noemer "Wat kan buigen barst niet."
De enige schade die ik van vandaag kan ontdekken is een enorme blaar aan de binnenkant van de rechter grote teen. Dat zal dan wel met het doorzakken van die voet te maken hebben hoewel het voor het eerst is in 15138 kilometer (jawel, ik hou het strak bij sinds februari 2007) dat ik daar een blaar heb. Even prikken, pleistertje er op en voorzichtig naar het station lopen voor de volgende uitdaging van vandaag... de treinreis.