Samen met Maaike een dagje Amsterdam. Zij voor de foto's en ik om te rennen. Iets met een marathon of zo. Al vroeg in de bus naar Schiphol, met de trein naar Amsterdam-Zuid en dan lopend verder naar het Olympisch stadion. Een hele grote, drukke (en dure!) marathon maar met een beetje sponsoring door Running en Walking. Mijn eindtijd? Totaal niet belangrijk, als ik hem maar uit kan lopen. Dit moet marathon nummer 49 worden en voor de volgende, de Berenloop, ligt het speciale startnummer al klaar.
Marathon Amsterdam; Copy-Paste       18 okt 2015
Zeeland ligt nu in Amsterdam
Het is nog droog als ik me op het plein voor het stadion om moet kleden. Nou ja, omkleden, het is meer een kwestie van trainingspak uit doen en tas inleveren. Klaar. Een goeie voorbereiding is het halve werk, hoewel het nu even niet goed voelt in mijn linkerschoen. Alsof 'ie te smal is voorin. Voor de zekerheid even neerploffen en die schoen uit doen om te kijken wat er mis is. Het mysterie is snel opgelost als ik een paar keer op de zool klop; ik heb een stukje Zeeland meegenomen na de Kustmarathon van twee weken geleden in de vorm van zand, een mini-duintje. Kan gebeuren en ik schud beide schoenen leeg omdat je dit echt niet 42 kilometer in je schoen of sok mee wilt nemen. Er ligt nu een stukje Zoutelande in Amsterdam.
Ik kan er om lachen en het zorgt ook voor een beetje ontspanning. Dat kan ik wel gebruiken. Ondanks het feit dat het mijn 49-ste marathon is heb ik altijd een dosis spanning voor een marathon. Ga ik het redden en met name, hoe voel ik me onderweg en op de eindstreep?
Na de beker melk vanmorgen, drie kleine krentebollen en het flesje AA moet ook de banaan er aan geloven. Volgens mij ben ik er nu klaar voor. Maaike en ik praten nog even met het "motivatieteam" dat vandaag ergens rond de 26 km aan zal moedigen. Het blijkt een team van sportpsychologen te zijn dat ons door dat saaie stuk heen probeert te slepen. Ik vertel mijn geheimen over hoe ik mijn marathon loop en ze kennen ze allemaal al.
De marathon, mijn geheim
Ik deel mijn marathon meestal op in hapklare brokken. Niet 42 kilometer dus, maar ik noem het 4x10 en een stukkie.
Ook zoek ik afleiding in het tellen van het aantal passen en na 10x36 moet ik bij de volgende kilometeraanduiding zijn. Zit ik goed in m'n vel dan klopt dat echt.
Van mezelf mag ik af en toe gas terug nemen maar "bij die grote boom met die overhangende tak" moet ik weer vol gas verder. En ik ben streng voor mezelf.
Ik kom niet op het 30 kilometerpunt maar op het punt dat ik er nog maar 12 hoef, en 12 kilometer is hooguit een uurtje.
Van mezelf mag ik soms 100 meter wandelen om dan weer volle bak te gaan.
Dat zijn zo'n beetje de handvatten die ik gebruik om de afstand te overbruggen. Mijn laatste geheim (tot vandaag aan toe dan) kende deze psychologe nog niet; Als je even kort gewandeld hebt, begin dan weer te rennen op een plek waar publiek staat. Die act levert altijd applaus op en dat motiveert om de draad weer op te pakken.

We ontkomen ook niet aan een enquête. Ik moet sponsoren noemen, de marathon een cijfer geven voor de marathon (nog voor ik hem gelopen heb?!) en verder een scala van vage vragen. Daarna de uitsmijter: "Waarom vindt u de marathon van Amsterdam zo leuk?" Uhh, heb ik gezegd dat ik hem leuk vind? Heeft u verder nog suggestieve vragen... nee... dan ga ik nu naar mijn startvak. Tot ziens.
Terwijl Maaike recht boven de uit/ingang van het stadion een plekje zoekt moet ik helemaal aan de overkant zijn. Startvak geel, precies achter de topatleten. Het is zo gi-gan-tisch druk op het voorplein dat het me een half uur schuifelen kost om door het smalle poortje het stadion in te komen. Ik moet nog even afwateren en daarna heb ik nog vier minuten over tot de start. Just in time. Heel veel atleten staan dan nog buiten het stadion en missen echt de start. Het zal bij de charme van het oude stadion horen maar of dit nou zo handig en leuk is... Met wat muziek en geklap starten we rechtsboven in beeld en lopen en halve ronde op de baan. Eerst wringen in de bocht naar rechts en dan een haakse bocht naar links om de baan af te lopen. Veel te smal en te veel gewissel van richtingen om dit soepel te laten verlopen. Het rennen gaat over in dribbelen en gaat over in wandelen. Bij de volgende bocht loopt het ook weer niet door. Nee, ik heb geen haast maar ik kom hier niet om te wandelen. Als we het voorplein af zijn krijgen we meer ruimte maar nog blijft het dringen en springen over de tramrails. Het hoort er bij, hier. Kilometer 1 zit er op en nog 41 te gaan over de deels vernieuwde route die er wel beter op is geworden.
Mijn Garmin horloge heb ik vandaag ingesteld op 4:12 minuut per kilometer, goed voor een eindtijd van net onder de 3 uur. Niet dat die 3 uur een wens is, maar met de status "virtuele partner" van het horloge kan ik onderweg zien hoeveel ik voor of achter loop. Met die informatie kan ik zonodig  Maaike bellen als ik veel later dan na 3 uur / 3 uur 10 binnen kom. Gewoon, omdat dat makkelijk is. Ik ben onderweg rond het Vondelpark en zoek gewoon een tempo dat vandaag lekker bij me past. Niet op het horloge letten maar gewoon lekker lopen. Een klein beetje (mot) regen, bijna windstil en een graad of 11. Prima loopweer wat mij betreft.
Afstand Tijd 2015 Bloktijd 2015 Tijd 2014 Bloktijd 2014
5 km 20:23 20:23 19:37 19:37
10 km 40:24 20:01 39:28 19:51
15 km 1:00:12 19:48 59:13 19:45
20 km 1:20:20 20:08 1:20:28 21:15
21,1 km 1:24:36   1:24:40
25 km 1:40:12 19:52   1:40:10 19:42
30 km 2:00:23 20:11   2:00:26 20:16
35 km 2:22:04 21:41   2:22:20 21:54
40 km 2:43:39 21:35   2:44:17 21:57
42 km 2:54:00   2:54:05
Ik blijf puur op gevoel lopen en beland op de automatische piloot die het standaard tempo van de trainingen beheerst; altijd weer de ingeslepen 4:00 per kilometer. Ik zie mijn "winst" op de eindtijd van 3-uur-rond voortdurend oplopen zonder dat ik er iets voor hoef te doen. Onderweg lukt het me om te genieten van publiek en de route langs het water. Ik doe mijn eigen ding, loop niet met iemand mee en blijf soepeltjes lopen op gevoel. De halve marathon tik ik af in 1:24:36. Nauwkeuriger dan die tijd kan je niet lopen voor 15 km/uur of 4:00 per kilometer zo je wilt. Bizar hoe dat in de benen is geprogrammeerd de afgelopen jaren. Inderdaad staan het motivatieteam rond de 26 kilometer met tekstborden met kreten om ons op te vrolijken. Ik loop alles redelijk alleen en heb de tijd om ze allemaal te lezen. Zo, weer een kilometer dichter bij de streep en mijn voorsprong op mezelf is dik 6 minuten. Uitbouwen is geen optie dus nu kijken of ik dit vast kan houden.
Met mezelf heb ik afgesproken dat ik na het 30 km punt de eerste de beste verzorgingspost ga gebruiken om wat te drinken en te eten, als dat laatste er is. Even een minuutje pauze om goed te drinken en de sportdrank en water niet m'n neus uit te laten komen. Stukje banaan er bij, kort woordje met de verzorger die er staat en dan proberen de draad weer op te pakken. Het valt niet mee om weer te gaan rennen als je kort hebt stilgestaan, maar het is kiezen of delen. Door vanaf nu elke post te gebruiken om wat te drinken en te eten ga ik het vandaag wel weer redden. Ik durf het bijna niet te denken, laat staan dat ik het hardop durf te zeggen, maar het gaat zo vanzelf vandaag. Tuurlijk, het doet hier en daar pijn maar dat is bij de prijs van een marathon inbegrepen. Van de dikke zes minuten winst vloeit wel iets weg maar het is niet veel zie ik op het 35 km punt. Paar tunneltjes of viaductjes waar ik heel langzaam omhoog ga en weer start met rennen als ik naar beneden mag. Het gaat eigenlijk best makkelijk vandaag, en dat na de Kustmarathon is toch wel raar. Heel raar. In het Vondelpark durf ik, met nog vier kilometer te gaan, te gaan rekenen. Het gaat vandaag een hele makkelijke en spontane sub 3 worden. Zes minuutjes er onder of zoiets. Zal ik Maaike bellen dat ik iets eerder aan ga komen? Nee, hoeft niet. Die is meestal, zelfs in de drukte, zo scherp dat ze mij er toch wel uit weet te plukken. We gaan het wel zien. Vondelpark uit, linksaf voor de laatste rechte weg met rotonde en trambaan naar het stadion terug. Heel weinig publiek langs de route, net als in het Vondelpark trouwens. Tjonge zeg, hoe durven ze dit met de marathon van Rotterdam te vergelijken als het om sfeer gaat. De laatste bocht naar het stadion toe is het wel druk. Beetje suffe sfeer maar misschien ruiken ze dat mijn voorkeur naar Rotterdam uit gaat. Klam appausje in de laatstse slinger voor de poort en dan rechtsaf de baan opdraaien.
Voor de zekerheid begin ik gelijk maar te zwaaien in de richting van de overdekte tribune in de buurt van de finish. Daar ergens zou Maaike gaan zitten en zelfs zonder bril zie ik haar staan en terugzwaaien. Zoals zo vaak hier is precies op het moment dat ik de baan op draai de huldiging van de toppers aan de gang. Mijn finish gaat op in de huldigingsherrie van de speaker en dat is gezien hun prestatie uiteraard meer dan terecht. Ik beeld mezelf in dat ze elk jaar met de huldiging wachten tot ik er ben en dat doen ze dus netjes.
Als ik de klok zie hangen boven de finishlijn gaan beide handen even de lucht in.   Ik snap er helemaal niks van. Zo'n rare voorbereiding, zo'n raar jaar, weinig lopen en dan kort na de zwaarste marathon van Nederland, de Kustmarathon, nu heel makkelijk deze 2:54:00 lopen? In mijn categorie ben ik 3e Nederlander. Ik begrijp het niet, wil het niet begrijpen en pak m'n telefoon om gelijk Tjitske te bellen dat het weer gelukt is. Daarna een twitterbericht versturen om de rest van de digitale wereld te laten weten dat ik gezond gefinisht ben, want dat is wel het belangrijkste.
Na het bellen krijg ik de medaille omgehangen door een vrijwilliger die routinematig het lintje bij me om hangt en gelijktijdig in gesprek blijft met een andere vrijwilliger. Nee hoor, ik verwacht geen buiging of eerbetoon maar een kleine poging tot gevoelsreflectie zou best leuk zijn na 42,195 km buffelen. Ik bedank hem voor zijn hulp en wandel, inmiddels voorzien van een plastic omslag, naar buiten. Flesje halen, stukje banaan eten en dan op zoek naar Maaike.
We vinden elkaar al snel bij dé boom op het voorplein waar we vooraf al hadden afgeproken. Blikken van verstandhouding zeggen meer dan 1000 woorden als we deze marathon, deze dikke "sub-3", afzetten naar de omstandigheden. Omdat een brutaal (oud) mens de halve wereld heeft mag ik in de tassentent even uit de wind staan om een droog shirt en een trainingspak aan te trekken. Dank u wel dames. Daarna mag ik over een niet eens zo hoog hekje stappen en dan blijkt dat zelfs kleine hekjes na 42 kilometer best hoog kunnen zijn. Ook deze hindernis wordt overwonnen en dan gaan we lachend en wandelend terug naar het station. Maf dagje Amsterdam met een soepele marathon. Over drie weken de Berenloop op Terschelling. Starnummer 50 ligt al klaar voor die 50-ste marathon...
Bij het naast elkaar leggen van de tussentijden van mijn Amsterdam marathon van dit jaar en die van 2014 valt op dit ik nu een soort kopie heb gemaakt van vorig jaar. In de tabel hierboven zit amper verschil tussen beide jaren.   Dit is puur toeval en voor mij een bewijs dat het eigenlijk niet uit maak op ik train of niet. Het omzetten van emoties in wilskracht werkt kennelijk net zo goed.