Storm op de 7 heuvelen     15 nov 2015
Het weerbericht voorspelde al niet veel goeds. Regen en naarmate de dag verstrijkt gaat het harder waaien. En dat was te merken. Toen we op station Nijmegen de trein uit stapten was het noodweer. Alsof de 7 Heuvelenloop met mooi weer al niet zwaar genoeg is. De afgelopen twee jaar had ons wedstrijdteam eindelijk goud maar of dat dit jaar ook gaat lukken?   
Omschakelen
Voor mij valt deze 7-heuvelenloop precies een week na de Berenloop marathon die een pittige marathon is. Op ervaring en conditie is die marathon goed te doen. De 15 kilometer van de 7 heuvelen is, afgezet tegen een marathon, makkelijk te doen zou je zeggen. Toch wordt pittig als het tempo fors om hoog moet, van 4:00 per kilometer naar 3:35 per kilometer en dat binnen een week een omschakeling die je van jezelf niet hoeft te verwachten.
Om wat punten voor het team te verzamelen moet ik flink aan de bak maar eigenlijk weet ik al de hele week dat het dit jaar zwaarder gaat worden dan ooit. Absoluut geen snelle kilometers getraind en dat in combinatie met de harde wind van vandaag; vergeet het maar.
Met een flink aantal collega's staan we vooraan in startvak grijs. Gaan we net als verleden jaar voor goud? Helemaal vooraan maar dat het voor en ook na het startschot enorm dringen en dus toch lastig om goed weg te komen, hoort bij deze wedstrijd. Samen met Menno zetten we gelijk flink aan maar ook hij heeft het zwaar. De sfeervolle Groesbeekseweg af waar altijd veel publiek staat en gelijk wat vals-plat de eerste kilometers op stoom proberen te komen. Is het al niet zwaar doordat het tempo veel hoger ligt dan ik gewend was, dan is het extra zwaar doordat het gemeen omhoog gaat zonder dat het echt opvalt.
Het lijkt wel of het steeds harder begint te waaien en dat blijkt volgens het weerbericht ook zo te zijn. Rond de 10 kilometer is het knokken om tegen de wind in te beuken en waar omhoog lopen altijd al moeilijk is, wordt het nu vechten om überhaupt boven te komen. Zelfs naar beneden rennen levert lang niet het tempo op waarbij je over je eigen benen struikelt. Even later besluit de brandweer zelfs één zijde van het parcours met spoed af te sluiten om takken van boven af te zagen voordat ze op lopers kunnen vallen. Nee, mijn smoes van vandaag dat het gewoon te zwaar was voor een echt snelle tijd gaat wel geaccepteerd worden.
Alle tegenslagen van de afgelopen weken en ook de marathons van Zeeland, Amsterdam en Terschelling beginnen nu tegen te werken. Het geniet vervalt en maakt plaats voor frustatie en verbijten. Van plezier is echt geen sprake meer maar ik moet en ik zal door blijven vechten om de punten voor ons team bij elkaar te schrapen.

De lol is me compleet vergaan als ik 12,5 km op het punt gekomen ben dat ik alleen nog maar naar beneden hoef. Dan weer even alles op alles zetten, alle pijntjes proberen op zij te zetten en nog een laatste 8 minuten even flink rammen. Het gaat niet meer en dus nu maar proberen om het verlies op de tijd die ik nodig had voor een mooi puntenaantal zo klein mogelijk te houden. Links van me zijn de mensen net gestart die hun portie van de wind nog gaan krijgen, maar ik ben er bijna. Nog een klein stukje recht op de finish af.
Ik ben zelden zo blij geweest dat een loopje er op zat. Op zich niet helemaal kapot nu, maar ik heb 15 kilometer lang boven mijn eigen grens van wat mogelijk was gelopen. Net even te snel, te ver, te zwaar, te alles. Nu finishen en een paar minuten rustig doordribbelen naar de kleedkamer levert al voldoende rust op om redelijk ontspannen bij de teamcaptain aan te komen. "Sorry, het ging niet goed vandaag." was alles dat ik te zeggen had. M'n slechtste tijd op de 7 heuvelen ooit (56:33) zorgde voor te weinig punten om ons team dit jaar weer op de eerste plek te laten eindigen. Ach, tweede is ook heel leuk. Volgend jaar zitten er tussen de Berenloop en de 7-heuvelenloop weer twee weken en dat zou genoeg moeten zijn om weer meer gas te kunnen geven. Meer punten in het teambelang. Ik ga er keihard voor werken.