"Ohww, je gewone tijd..."      10 april 2016
Mijn aantal marathons per jaar staat op een laag pitje. Gewoon even ander prioriteiten. Mijn eerste marathon was in 2008 en die was dat jaar ook de enige. Daarna werden het er per jaar meer en soms ook sneller. Dat stadium ben ik voorbij. Het gaat nu nooit meer om snelheid maar om het evenement, om het feest. En dat Rotterdam van een Marathon een feest weet te maken is zacht uitgedrukt. Daar mag ik dit jaar weer aan meedoen. Rotterdam, daar ben ik weer.
Ik mag weer
Onderweg voor mijn negende keer aan de start in Rotterdam. De eerste keer kan ik me herinneren als de dag van gisteren. Mijn eerste marathon. Niet eens nerveus aan de start om de hoek van het Hofplein, in de schaduw van het Hilton. Niet nerveus omdat ik niet wist waar ik aan ging beginnen. Het viel kennelijk zo mee dat ik nu aan nummer 51 ga beginnen. Ik ben met Maaike en Henk onderweg met de auto naar P&R Kralingse Zoom om daar vandaan met de metro verder te reizen naar de Coolsingel. De metro dagkaarten had ik vrijdag op de beurs al gekocht. Tegen negen uur staan we op de Coolsingel. Straten schoon en fris, de cameraman staat op de stellage langs de start-finish zijn laatste kabels aan te sluiten en Rotterdam is er klaar voor. In de stralende ochtendzon en met amper wind ben ik er ook helemaal klaar voor. Achter me de Erasmusbrug, stalend wit, en voor me de finishboog. Whow. We lopen door naar mijn kleedgelegenheid waar ik me niet eens meer hoef te legitimeren. "Hou op man, jou ken ik inmiddels al." en als ik net zo traditiegetrouw de verse grote stroopwafels overhandig krijg ik van Ed te horen dat hij daar al op gerekend had. Volgend jaar dus maar eens iets anders verzinnen.
De perfecte voorbereiding bestaat niet. Wel een gedegen voorbereiding waardoor de altijd aanwezige wedstrijdspanning zo klein mogelijk blijft. Eigenlijk geen spanning voor de wédstrijd maar meer voor het evenement. Voor het moment waar het pijn gaat doen en hoe véél pijn het weer gaat doen. Gaat het plezier het winnen van de pijn, dan komt het allemaal weer goed. Een paar dagen voor de marathon alvast de stemming (bij mezelf?) er in proberen te krijgen met het knutselen van een foto van schoenen die weer aan de oplader gaan. Dit jaar gewoon via de USB-poort inclusief de navigatiesoftware.
Bij te TomTom sporthorloge-kraam werkt het "Ik heb hem zelf ook" bij mij niet echt. Eerst mijn eigen defecte Garmin maar eens aan de praat zien te krijgen.

Voorzien van een gratis plastic tas (of zit die bij de prijs in) vol met alles wat ik nodig heb om zondag te kunnen starten, gaan Tjitske en ik nog even shoppen. Uiteraard een grote en een kleine Bram gehaald. (Opmerking redactie: Een "Bram" is de benaming voor een puntzak oer-Rotterdamse patat die je haalt bij Bram Ladage, dé patatzaak van Rotterdam).

We shoppen in een heerlijk zonnetje verder naar de Markthal bij Blaak waar ik me werkelijk vergaap aan deze geweldige achitectuur en smeltkroes van alle culturen van Rotterdam. Toppunt van originaliteit wat je hier ziet.
Om op de dag zelf behalve "een stukkie lopen" niks anders te hoeven doen, wil ik altijd vooraf al mijn startnummer in huis hebben. Een mooie gelegenheid om met dochter Tjitske een middagje Rotterdam toe doen. Vrijdag lekker rustig aan naar het Beursgebouw naar de marathonbeurs om daar het startnummer en het T-shirt op te halen. Gezellige sfeer, veel kledingaanbod en stands van Garmin, TomTom en marathonreizen. Wie weet ooit een keer zo'n reis.  Een verkoper van het Algemeen Dagblad probeert me nog een abonnement aan te smeren maar als ik aan geef dat ik de krant op z'n minst eerst en keer wil lezen voor ik ergens een handtekening zet, houdt zijn enthousiasme snel op.
Op het afgesproken meetingpoint verzamelt al jaren de harde kern van marathonlopers. Even ontspanning, gewone verhalen delen en delen wat de doelen van vandaag zijn. Het valt me op dat eigenlijk niemand vandaag echt heel snel wel gaan. Genieten is het sleutelwoord deze dag.
Dan ga ik via metrostation "Coolsingel" van de oost- naar de westkant van de straat omdat ik daar het startvak C in mag. Dat is het vak voor lopers die afgelopen 2 jaar een keer onder de 3 uur hebben gelopen op de marathon. Voordeel is dat je dan lekker vooraan mag starten en wat minder drukte om je heen hebt. Ook hier weer een reünie. Gerwin, Danny en nog veel meer andere bekenden staan hier te trappelen.
In de middenstrook links van me is het startgebied waar Lee Towers straks de hoogwerker op gaat om zijn "You never walk alone" te zingen voordat het kanon het startschot afvuurt. Het is zeker geen opzwepend nummer maar het hoort bij de marathon van Rotterdam, zoals Bert bij Ernie hoort. Lee en het meezingen door heel veel mensen zorgt weer voor kippenvel. Laatste rek en strekoefeningen worden gedaan, het te veel aan oude kleding wordt in de hekken gegooid en ik drink de laatste slokken AA uit mijn fles. Ook die gaat met een boog over het hek en dan doet het kanon z'n werk. Daar gaan we weer. 42,195 km rennen, zwoegen en genieten.
Tempo zoeken
De laatste marathon die ik gelopen was de Berenloop op Terschelling in november. Toch al weer een poos geleden en daarom is het even zoeken naar het juiste gevoel. Met de trainingen lukt het altijd wel om die 4:00 per kilometer te pakken maar de spanning en de drukte maakt het altijd anders. Volgens m'n horloge ga ik iets te snel weg maar op zich voelt het goed. Ik laat het maar voor wat het is. Onderweg naar de Erasmusbrug waar Maaike en Henk hun plek wel weer gevonden zullen hebben. Ik slinger de Coolsingel af waar het publiek werkelijk rijendik staat aan te moedigen tot op de brug. Voldoende rechts houden zodat Maaike me goed aan kan zien komen.
De skyline, de blusboot en het publiek. Alsof er in een jaar niets is veranderd in Rotterdam of in de wereld. Links van me vliegen de wereldtoppers er vandoor naar een tijd van vast wel ergens rond de 2 uur 10. Veel plezier. Laat ik vandaag maar weer proberen gezond de finish te halen. Een mooier doel is er niet voor mij. Natuurlijk staat m'n van Gabriëlla geleende horloge ingesteld op 4:00 / km maar dat is omdat rekenen met die snelheid bij mij is ingesleten.
Vandaag wil ik zoals altijd proberen om dat tempo ongeveer tot aan het 30 km-punt vol te houden waardoor ik op daar rond de 2 uur aan moet komen. Om het spelletje af te ronden onder de 3 uur, wat niet hoeft maar wat de kers is op de taart, heb ik dan een uur over voor 12 kilometer. Dat dit geen manier is van een marathon lopen weet ik inmiddels wel maar het is mijn ding dus laat me maar. Een redelijk beproefd concept dus waarom zou ik daaraan nog tornen. Wordt het een tijd boven de drie uur dan ben ik net zo tevreden. Als ik maar mag finishen en graag blessurevrij. Dank u.

Ik dribbel lekker de brug op en geniet van wat Rotterdam weer te bieden heeft. In de verte hangt de heli al boven Zuid, boven de toppers. Ik geniet van de mensen die vandaag superenthousiast zijn en zie dat zelfs staalkabels van de brug met oranje vlaggen zijn versierd. Alles is er aan gedaan om Rotterdam vandaag van z'n beste kant te laten zien en dat is zeker gelukt.

In de verte zie ik al een paar armen de lucht in gaan als ik boven op de brug loop. Dat moet mijn fanclub zijn en het doet echt goed als je daar heen mag lopen. Maaike is weer midden op de straat gaan zitten om het goed in beeld te krijgen. Tja, dat is dan wel het voordeel als je een beetje vooraan mag starten; genoeg ruimte om ook de fotograaf een kans te geven.
Ook Esther ontdek ik in de drukte. Meerdere keren zelfs. Die heeft vandaag zeker dezelfde afstand gefietst als ik gelopen heb om ook haar fans aan te moedigen.
Na de Erasmusbrug heb ik elk jaar het gevoel er nu echt "alleen" voor te staan. Je hebt pas 2 km gehad en bij Slinge, na 16 km, verwacht ik pas de eerste bekende gezichten weer te zien. Meestal zijn dat Cis en Pascal maar die zijn er dit jaar niet bij. Zou er überhaupt wel iemand staan die ik ken? Nu verder maar niet over nadenken. Tempo proberen te zoeken en als het goed voelt dat tempo vast zien te houden. Richting het Feyenoord stadion waar de klok staat op het 5km punt die aan geeft dat ik daar in 19:28 aan ben gekomen. Toch weer te snel naar m'n zin maar zo veel verschil is het nou ook weer niet met wat ik wilde. Heb ik toch een half minuutje speling voor straks als het zwaar wordt.
Heel veel muziek onderweg en zeker in de woonwijk in het meest oostelijke deel van de route is dat wel lekker; toeschouwers maken er straatfeesten van waardoor het dubbel feest is. Bij het 9km punt onder het station door en richting het wisselpunt voor de estafettemarathon. Geweldig hoe alle 2e lopers van de teams ons daar aan staan te moedigen voordat ze zelf aan de bak mogen voor hun ruime 10 km. Mijn 10km tijd is 0:39:09 dus het tempo ligt nog steeds iets boven de planning.
Dan gaan we de woonwijk uit en scherp rechtsaf het lange rechte fietspad op. Verleden jaar waaide het fors en uitaard hadden we, hoe kan het anders, precies op dit onbeschutte deel wind tegen. Nu niet. Matig windje van linksachter, heerlijk in de zon en ook duidelijk meer publiek dan vorig jaar. Aan het begin van een viaduct waar we onder door mochten stonden twee forse speakers opgesteld. Door de tunnel en de windrichting hadden we daar 500 meter lang plezier van. Einde rechts en dan naar de keerlus. Verleden jaar zag ik aan de overkant van de straat collega Robin nog rennen. Helaas is het rennen voor hem afgelopen ivm ernstige knieproblemen terwijl het meer dan z'n lust en z'n leven was. De zeer ervaren chirurg had hem uitgelegd dat er geen andere optie was dan stoppen met rennen en dan heb je even niks meer te willen. Sterkte Robin.
Na de keerlus (15 km in 0:58:54) mag ik naar dé grote kruising bij Slinge. Van alle kanten lopers en overal publiek; links, rechts en wel een kilometer lang. Noem het gerust een cadeautje halverweg de marathon. Heerlijk. Als ik plotseling rechts van me over de hekken heen twee bekenden zie hangen en hoor schreeuwen om mij aan te moedigen, vooruit te brullen, is dat geweldig. Bedankt Ans en John dat jullie hier weer waren. Hun verslag van de Coast tot Coast marathon in Zuid-Afrika is zeker de moeite waard om lezen. Zo zeg, dat geeft weer energie om het rondje om Ahoy te lopen richting Maaike en Henk die daar elk jaar staan. Sponsje links, sponsje rechts en rustig aan doorstampen om het rondje op Zuid af te maken. Het voelt wel goed vandaag. De temperatuur is plotseling iets hoger dan we gewend waren maar het is prima loopweer. De 20 km kom ik voorbij in 1:18:36 en dat is op de seconde of precies dezelfde tijd als die ik verleden week zondag in mijn laatste 20km-training liep. De machine doet tot nu toe z'n werk weer goed. Halve marathon in 1:22:58 en het "wie doet me wat" gevoel overheerst nu ik mag gaan aftellen. Nog maar een dikke 20 km te gaan dus met een beetje strijd moet het vast wel weer gaan lukken.
Het zal tussen de oren zitten; de Erasmusbrug zit net na de 26 km en lijkt hoger en zwaarder te passeren dan op de heenweg. Voor mij ook meestal het punt waar ik naar toe leef omdat hier Maaike en Henk weer staan, me succes wensen en ik dan word gelanceerd voor het rondje door Rotterdam Noord. De laatste 16 kilometer. Wel weer veel publiek en een schitterd uitzicht. De skyline in de zon en heel het centrum ligt aan je voeten. Je weet wat er komen gaat; de tunnelbak bij het Beursplein, de Kubuswoningen en dan de heksenketel van de Boezemsingel voordat de Kralingseplas opduikt. Maar voorlopig ben ik pas op de brug. De close up van de enkel laat prima zien waar de zwakte zit. En dan is dit nog maar links. De rechter enkel staat al prima op de foto tijdens de marathon van Leiden van verleden jaar.

Misselijk door drinken?
Een korte stop bij Maaike om te vertellen dat het wel lekker gaat, een snelle foto met de brug op de achtergrond en dan weer omkeren om de goeie kant op te rennen. Brug op richting centrum.
Maar dan begint het heel plotseling erg tegen te vallen. Ik voel me misselijk, iets wat ik nog nooit heb gehad. Als ik maar een beetje gas geef, aan zet en kracht zet, voel ik dat het te veel wordt en staat het spugen me nader dan het lachen, om het zo maar te zeggen. Gelukkig mag ik brug-af waardoor het lopen soepeler gaat maar de misselijkheid wordt niet minder. Zou het door het water komen dat ik bij de drankpost op de 25 km gedronken heb? Die halve beker? Geen idee maar ik geef daar toch de schuld aan omdat ik anders bijna niets drink en nog nooit misselijk ben geweest. Het voelt alsof het er bij elke stap uit moet en wie weet was dat ook wel de beste oplossing geweest. Niks aan te doen, door gaan en nog 15 kilometer misselijk als het een beetje tegen zit. Nog een dik uur Frankie, door gaan nu. Onder aan de brug staat buurman Wilfred die me aanmoedigt. Ik vertel hem dat het niet zo lekker gaat, zinloos want daar kan hij ook niks mee. Wilfred praat me moed in met het bericht dat ik een goeie tijd loop en dat ook sportmaatje Gerwin een minuut of 2 achter me loopt. Dat is mooi nieuws voor hem. Handig ook de App van de marathon die automatisch de tijden van 25 van jouw ingevoerde lopers door geeft aan de fans. Fans zijn voortdurend op de hoogte van wat er onderweg gebeurt.

Ik dribbel, want meer dan dat is het eigenlijk niet meer voor m'n gevoel, door naar het centrum. Net voorbij de kubuswoningen word ik enorm aangemoedigd door een heel fanatieke supporter rechts aan de kant. Terwijl ik voorbij ren kijk ik hem aan en herken hem als een collega-marathonloper die vandaag niet mee doet. Nee, logisch! Ik herken hem als de loper die alle heel vaak naast me in het startvak stond en op Terschelling "slechts" aan de kleine loop mee deed omdat hij de volgende dag geopereerd zou worden ivm kanker. Uiteraard ga ik in de ankers, loop naar hem toe en vraag hoe het nu met hem is. "Loop nou door joh, kom op man, je loopt goed." is wat hij zegt. Boeit me niet. Ik wil van hem weten hoe het nu na de operatie met hem gaat. "Goed man, ik zie je weer op Terschelling." zegt hij en dat is wat ik graag van hem horen wilde. Het is geluk hebben dat je na een operatie i.v.m. kanker weer je sportschoenen aan mag trekken en aan een hardloopwedstrijd mag denken. Even is mijn misselijkheid verdwenen. Zo onbelangrijk na zijn bericht.
Maar op de Boezemsingel komt het keihard weer terug. Ondanks dat ik op de 30 km voorbij kom in 1:59:43, precies wat ik bij de start hoopte, voel me echt niet lekker. Dat is te zien als ik bij Ronald en Merit aan kom die proberen me op te vrolijken op het 31km punt. Dat helpt echt niet meer, sorry. Even hangen, een paar momenten geen spanning op de buik en paar toffe woorden. Volgens mij hoor ik ook iets van "uitstappen" maar ik spuug me nog liever straks leeg en ga kruipend verder dan dat ik nu op geef. Nog maar 11 kilometer en die kom ik ook nog wel door. Volgens mij twijfelen ze aan mijn verstand als ik weer vertrek maar dat moet dan maar. Ik ga weer verder, richting Kralingse Plas.
Als ik een klein stukje verder ben, net uit het zicht, stop ik gelijk weer bij een post met sponzen en water. Niet om te drinken maar om sponsjes te pakken om het zoute zweet uit m'n ogen te vegen en m'n mond nat te maken. Oké, zo gaat het wel weer. Even een paar meter wandelen en voorzichtig wat dribbelen. Luid applaus van het publiek als ik weer vertrek en dat doet goed. Beide kuiten beginnen nu ook te tintelen. Een kleine vloek. Toch niemand die het hier hoort. Ik ga ver@#% toch geen kramp krijgen! Niet nu, niet hier. Doorgaan, voorzichtig wat meer op m'n tenen lopen omdat ik het gevoel heb dat de kuiten daardoor minder belast worden. Het helpt, een beetje. Soms lijkt de kramp er in te schieten maar het gaat net aan steeds de goeie kant op. Door het oog van de naald. Doorkomst op de 35 km in 2:21:36. Ik tel de lantaarnpalen; bij de 6e mag ik weer heel even stoppen en rustig wandelen. En als ik bij de zesde ben zeg ik dat het de zevende moet worden. Weer 50 meter gewonnen. Dan van paal 7 tot 8 wandelen en proberen net voor die 8e al weer te starten met rennen. Het zijn hele kleine overwinningen op mezelf. Stukje bij beetje schraap ik de meters bij elkaar. Nog steeds misselijk maar als ik bij de drankpost op 36 km van collega Rein een beker water aanpak en die verderop vooral gebruik om over m'n hoofd te kiepen, pep ik mezelf weer op. Kom op, nog maar 6 stomme zware pijnlijke kilometers. Tjonge jonge, wat is het lopen van een marathon toch leuk.
Nog maar 5
Als ik bij kilometer 37 net aan het wandelen ben word ik "betrapt" door Gabriëlla die daar, na haar eigen 10km wedstrijd, aan het supporteren is. Ook bij haar klaag ik over misselijkheid en kramp en krijg van haar zelfs compressiekousen aangeboden. Heel aardig maar dat gaat me echt te ver. Ik ga dit op eigen kracht doen, of ik kap er mee. En omdat er mee kappen geen optie is waar ik mee naar huis wil reizen ga ik dus verder. Sponsjes mee en net doen of ik gek ben. Uitlopen is nu zéker het enige doel maar een blik op het horloge leert dat ik voor die laatste 5 km nog dik een half uur heb. Zou ik dan toch nog mogen hopen op een sub 3? Ik denk aan Robin die nooit meer mag rennen en aan de sporter die terug probeert te komen na zijn operatie i.v.m. kanker. Wat nou sub 3. Lekker belangrijk zeg!
Voorzichtig aan een paar keer wandelen, kramp voorkomen en dat lukt ook nog. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Rechts van me de enorme stroom lopers die nog helemaal om de plas heen moet en als ik dat zie kan ik daar wel energie uit putten. Die moeten nog veel verder en veel langer dan ik. Even doorbijten nog en nu proberen gewoon door te blijven dribbelen om het feestje wel leuk af te ronden vandaag. Nu weer rechts van mij de lopers op de 30 km zijn loop ik op kilometer 40 in 2:45:12. Nu de laatste keer linksaf en rechtsaf naar de kubuswoningen, er onder door en dan komt elk jaar weer de mooiste straatschildering die er bestaat. "1000 m" Nog maar 1000 meter te gaan.
Op weg naar de laatste bocht, de Coolsingel op. Nog steeds misselijk maar de kramp in de kuiten heeft niet verder doorgezet. Daar kom ik goed me weg vandaag. Rechtsaf en dit jaar in de buitenbocht geen support van bekenden. Wel heel erg veel onbekenden die aanmoedigen alsof ik de hoofdprijs binnen ga slepen. Misschien is dat ook wel zo; die gezonde finish, daar gaat het om. Dan rechts John en Ans weer die deze foto maakten en een stukje film waar het er nog redelijk soepel uit ziet allemaal. Dan proberen Maaike te vinden die met het spandoek 200 meter voor de finish klaar staat om met me mee te lopen.
Veiligheid eist z'n tol
Maar de gezamenlijke finish blijkt dit jaar iets anders te verlopen dan we dachten. Al een paar jaar loopt Maaike met me mee met het spandoek tussen ons in. Veel mensen finishen trouwens samen met familie, om welke bijzondere reden dan ook. Maaike en Henk hadden me gezien en Maaike klom over het hek. So far so good. Sterker zelfs, om de vingers van Maaikes hand zat de Go-Pro camara geklemd om mijn 9e finish in Rotterdam op film vast te leggen. Het had zeker een prachtige promotiefilm kunnen worden als Maaike niet 100 meter voor de finish op meer dan duidelijke wijze (...) tegen gehouden zou worden. Duidelijkheid ging bij deze beveiligingsmedewerkster echt boven vriendelijkheid en Maaike werd nog maar net in de gelegenheid gesteld de camara van haar vingers af te schroeven om aan mij te geven. Jammer, maar kennelijk is het plotseling heel strak handhaven van het reglement ergens voor nodig. Na deze korte en minder leuke onderbreking probeer ik met spandoek en camera te finishen en alles een beetje in beeld te krijgen. De finishklok krijg ik gelukkig wel goed in beeld: 2 uur 56.
Twee zesenvijftig, inclusief een paar korte stops, misselijkheid en twee kuiten die op ploffen stonden. Niet eens zo gek. Voor de extra duidelijkheid, die eindtijd en de tussentijden interesseren me echt niet als het gaat om een of andere competitie maar geeft me hooguit een idee waar ik mee bezig ben onderweg. En met dit resultaat ben ik zeker tevreden. Kan het sneller? Geen idee. Moet het sneller? Absoluut niet.

In het uithijgvak zie ik mensen die er duidelijk minder goed aan toe zijn dan ik. Whow. Mensen die zich binnenstebuiten keren en ook een sporter die op een brancard gehesen wordt. Het zal vast weer goedkomen maar het ziet er vreselijk uit.

Ik ga een beker warme thee halen en knap snel op. Via het metrostation (trappetje af, trappetje op) naar de warme douche en een half uurtje later sta ik fris en fruitig waar buiten op de Coolsingen. Yes!
 
Met Maaike en Henk wandelen we langs de finishstraat van de Coolsingel. Muziek, zon, feest en heel veel blije gezichten van sporters die er bijna zijn. "Nog een klein stukkie!" is het meestgehoorde langs de kant. Wij wandelen langzaam in de richting van de Markthal. We hebben nog anderhalf uur voordat we hier terug willen zijn om de laatste lopers te zien finishen.

Door de Markthal heen (inderdaad, voor de tweede keer dit weekend) en binnen een "gewone Bram zonder" genomen omdat mijn buik volgens mij nu gewoon iets te doen wilde hebben. Het voelde goed en samen met het AA-tje is de boel daardoor aardig snel gereset.

Buiten achter de Markthal stond dit gigantische reuzenrad opgebouwd. 55 meter dus dat moet uitzicht opleveren. Henk en Maaike hebben hier uiteraard gebruik van gemaakt terwijl ik met de medaille om m'n nek gewoon even heb genoten van het feit dat deze marathon weer goed verlopen is. Niet de makkelijkste, zeker niet, maar ik heb hem wel weer weg weten te werken.
En dan loop je daags na de marathon op je werk. Veel vragen over hoe het ging. Ik vertel en leg uit; mijn plannen, mijn tussentijden, de misselijkheid, de kramp en de strijd met mezelf. Het schrapen van de lantarenpalen, meter voor meter. De zoektocht naar verse koude sponsen en koud water in m'n nek. Ik dik het niet aan maar verberg ook niet dat het zwaar was dit keer. En dan vragen ze mijn eindtijd en ik vertel het. 2:56:20 . Het antwoord dat ik dan krijg is verbluffend eenvoudig:
"Ohww, je gewone tijd."
Marathon Rotterdam, altijd het hoogtepunt van het jaar...