Slowstart Leiden werkte niet     22 mei 2016
Tot de laatste week getijfeld; wel of niet meelopen met de Leiden Marathon? Last-minute toch ingeschreven als duurloop in de buurt ondanks mijn misrekening met het weekend; Ik dacht vrij te zijn maar moest werken. Gelukkig mijn ochtenddienst kunnen ruilen naar een avonddienst en voor de zekerheid mijn voorganger gevraagd zo nodig iets langer te blijven mocht de marathon "wat tegen zitten." Mijn collega's maakten zich daar niet zo'n zorgen over.   "Beetje doorlopen dan ben je nog op tijd..."
   
De heftige regenbuien in vroege ochtend hebben plaatsgemaakt voor een zonnetje. Zeker mooi voor de toeschouwers en mensen die langs de route wonen en deze landelijke marathon tot een feestje willen maken. In het startvak in de Breestraat ontmoet ik, zoals zo vaak, Danny uit Bodegraven. Een geweldig snelle lange-afstandloper die net zo vaak als hij start ook te hard van start gaat. En omdat berouw na de zonde komt, leidt dat elke keer tot een flinke terugval in het laatste stuk. Zonde, want hij is razendsnel en zijn enthousiasme heeft hem al een keer eerder parten gespeeld. Omdat ik vandaag helemaal geen supersnelle tijd wil lopen, besluiten we het nu anders, verstandig, aan te pakken. Zeker na de zware Wings for Life van begin mei een nuttige beslissing. We spreken af om op 4:05 per kilometer te vertrekken en dat zeker tot de halve marathon vol te houden. Liever nog tot de 25 á 30 km om dan maar te kijken wat Danny over heeft.
Het is ondertussen al best warm geworden en de zon op het natte asfalt zorgt voor een broeierige damp. Bijna half elf en het volkslied wordt gezongen. Dat doen ze in Leiden al jaren en het is traditie hier. Van mij hoeft het niet zo. Doe liever iets feestelijks, opzwepends met een flinke beat als opwarmertje tot aan het startschot voor de massa mensen die hier staat te wachten voor hun hele of halve marathon. Maar dan valt het startschot toch echt en zijn we vertrokken. Danny in het geel en ik naast hem in het groene shirt van de Midwintermarathon Apeldoorn 2013.
We komen makkelijk weg omdat na de start de Lammenschansweg de eerste twee kilometer ruimte genoeg biedt voor alle lopers. Rustig aan het juiste tempo zoeken en dat gaat prima. Na het vertrek uit Leiden gaan we linksaf het viaduct over de A4 over waarna voor mijn gevoel al heel snel de eerste sponspost komt. Zitten we hier al op de 5 km? Dat kan toch nog niet. Inderdaad blijkt de sponspost in Leiden al op de 4 km te staan, met weer van die leuke sponzen in de vorm van hardlopers die verleden jaar nog wekenlang in mijn achtertuin hebben gestaan. Een aandenken aan de pijnlijke editie Leiden 2015. Samen met Danny lopen we rustig door in precies het tempo dat we willen. Elke kilometer piepen onze horloges en delen we de kilometertijden die keurig synchroon blijken te zijn.
De route is landelijk, eenzaam en stil maar gelukkig hebben de weinige mensen die langs de route wonen er een klein feestje van gemaakt. De meesten zitten buiten en moedigen aan onder het genot de zondagochtendkoffie terwijl een aantal zelfs grote speakers buiten heeft gezet. Vlaggen zijn in Zoeterwoude-Dorp uitgehangen en zwaaien ons uit als we de polder in gaan richting Zoeterwoude-Rijndijk. Het 5 km punt passeren we in 0:20:40 , keurig op het schema dat we wilden lopen. In de grote groene polder van het "Groene Hart" zoals het hier genoemd wordt, kunnen we nog genieten van wat hier te zien is. Schapen, vogels en gewoon natuur met alle rust die daar bij hoort. Als Danny en ik een zwanenkoppel zien zwemmen met minstens 10 zwanenkinderen tussen ze in zeggen we bijna gelijktijdig "Da's best druk." en gaan verder naar richting de tunnel onder het spoor. Net voor de tunnel weer het bord met de tekst "Vet is zweet dat huilt". Ik betwijfel of dat ook voor mij geldt want ik heb amper vet bij me maar zweet als een otter. Niet door de forse inspanning bij dit tempo van keurig net boven de 4:05 minuut/km maar omdat het broeierig warm is in de polder.
Hier lopen de hele en halve marathonners nog steeds over dezelfde route maar ná het ponton komt daar verandering in. Samen met Danny sla ik aan de overkant van de Rijn rechtsaf, daar waar de halve marathon al weer linksaf gaat op weg naar Leiderdorp en Leiden, op weg naar de eindstreep, de medaille en het bier. Wat Danny en ik eerder  al vermoedden blijkt inderdaad te kloppen; zodra wij rechtsaf gaan komen we helemaal alleen te lopen in volkomen eenzaamheid die duurt tot we Kouderkerk in komen. Daar staat bij de brug een bandje te spelen en worden we luidkeels aangemoedigd. Collega Hans roept me ook nog succeswensen toe en dan gaan we naar het noorden, verder de polder in.
Voor de duidelijkheid; de route van deze marathon gaat echt door het Groene Hart en dat betekent vooral veel, heel veel eenzame kilometers. Op de kruisingen in de kleine plaatsjes is er gelukkig wel sfeer gemaakt en zeker bij het ponton dat bij kilometer 11 over de Rijn ligt, is er alles aan gedaan om het gezellig te maken voor lopers en toeschouwers. We slingeren door de woonboulevard en collega Stephanie brult me wat energie toe terwijl ze wacht op haar man Tonnie die kort achter mij aan loopt voor zijn halve marathon.
Hier lag ook het 15 kilometer punt dat we in 1:01:40 hadden bereikt. Netjes gezien onze "we starten heel voorzichtig" plannen. Over de Ruigekade en de Mattenkade naar Hoogmade waar ik m'n tijd pak om bij de drankpost van de 20 kilometer rustig te drinken. Dat moet vandaag wel gezien het broeierige weer en het gevoel dat ik leeg aan het zweten ben. Veel mensen langs de kant denken dat ik er helemaal doorheen zit maar dat is zeker niet het geval. Gewoon goed voor mezelf zorgen vandaag. Dit is ook het punt dat ik tegen Danny zeg dat hij zelf verder moet gaan in zijn eigen tempo. Het was al heel knap dat hij zo rustig wilde starten en kan nu de tweede helft gaan vlammen als hij wil. Langs de A4 naar Roelofarendsveen en als je van eenzaamheid houdt ben je hier op de goede weg. Op dé kruising midden in Roelofarendsveen weer een klein beetje volksvermaak en een drankpost die door mij wordt geplunderd. En een stuk banaan. Ik voel dat ik anders de energie vandaag niet heb om er zonder iets te eten doorheen te komen. Dan deze duurloop maar op een andere manier aanpakken. Verstand komt met de jaren (en een aantal marathons).
Mijn trouwe fietser Martin (sinds de Roparun 2010 bij Tref & Co kom ik niet meer van hem af) begeleidt me dit jaar weer op de fiets. Diep respect dat hij 20 km naar mijn gezucht en gesteun wil luisteren. Hij vertelt hoe de roparun dit jaar is gegaan en het helpt me meter voor meter, kilometer voor kilometer door de marathon heen. De marathon ook die, v.w.b. het weer, inmiddels heel anders is geworden dan het begin vandaag. Voor mijn gevoel is het minstens 5 graden koeler dan een uur geleden. Prima! Enige nadeel is dat het ook hard is gaan waaien en je raadt het al; pal uit het westen dus vanaf hier lange open stukken wind tegen. Dit wordt bikkelen.
Vandaag even niet vol gas geven maar gewoon de pauze nemen waar het even niet meer zo lekker gaat. Heel blijven want ik moet straks ook nog werken. Nee, vandaag is het gewoon een duurlooptraining en meer moet ik er ook echt niet van willen maken. Gek genoeg draait het in Leiderdorp weer best lekker en ook Martin merkt dat op: "Sorry dat ik het zeg" roept hij vanaf z'n fiets, "maar het ziet er nu veel beter uit dan daarnet." Hij heeft helemaal gelijk. Het lijkt wel of de motor af en toe hapert en soms toch weer even de gang krijgt.
Het laatste stuk door Leiden valt me zwaar maar door waar nodig een klein beetje rust te pakken kom ik over de Rembrandtbrug richting de laatste straat. Nog 600 meter en eerlijk gezegd ben ik blij dat het er op zit. Bij de start wilde ik in de buurt van de 3 uur eindigen maar dat wilde vandaag niet lukken. Toen ik dat zelf onderweg in de gaten kreeg was de motivatie om een beetje gas te geven ook ver te zoeken.
Veel sponzen, veel drinken en profiteren van de support van Martin. Door Oude-Ade waar het hele dorp weer een geweldig straatfeest heeft gebouwd rondom de doorkomst. Dit jaar werden we met borstel en water gezegd door de (voor deze dag)dorpspastoor die ons de zegen na gaf. Of het geholpen heeft weet ik niet maar met horten en stoten wist ik ook dit jaar weer richting Leiden te komen. Over de 30 km. in 2:05:58 en gezien de wind en de pauzes (lees, goeie zorg voor voor mezelf door voldoende te drinken en te eten) was dat best aardig.
Het voordeel van meerdere marathons per jaar lopen is dat je er af en toe eentje op mag offeren zonder er frustraties aan over te houden. Dit was er vandaag zo een. Over de finish in 3:07:10 en ik weet niet eens of dat voor vandaag nog goed is of niet. Martin, die het laatste stuk echt niet mee kan/mag fietsen, zie ik helaas niet meer terug. Jammer, want hij is wel degene die me vandaag heeft geholpen door er gewoon bij te zijn. Dank je Martin! Ik pak na de finish twee flessen sportdrank aan en dribbel/ren richting kleedruimte. Jammer dat ik de bierpomp aan het einde van het uithijgvak over moet slaan dit jaar. Het gaat er altijd wel in, een biertje na een marathon maar vandaag sla ik hem uiteraard over. Rustig dribbelen naar de kleedkamer, douchen, werkkleding aan en uur na de finish mijn collega van de vroege dienst af kunnen lossen.  Dat viel reuze mee.

Het volgende doel zou de Afsluitdijkrun in augustus worden. De voorinschrijving had ik al gedaan maar het evenement is plotseling verplaatst naar september en ook best pittig geprijst. Die gaat dus uit de agende en de volgende loop wordt 4 september de halve marathon van Nieuwkoop. Zonder dorpspastoor of andere poespas, gewoon lekker rennen rondom de Nieuwkoopse Plassen en door het natuurgebied van de Meije.