Terug naar Terschelling... De Berenloop!            6 nov. 2016
Het woord van het jaar: Beleving
Veel dingen lijken dit jaar gecombineerd te moeten worden. Gewoon is niet meer goed genoeg blijkt uit van alles. Bij het kopen van een boek krijg je wat te eten en bij de kapper krijg je wijn. Dat bij elkaar heet dan "de Beleving". In 2016 gaan we dus voor de beleving. Modern? Overal in Nederland wel maar op Terschelling niet. Daar weten ze al lang dat hardlopers niet alleen maar komen om op het mooiste eiland van de Wadden een rondje te rennen. Het gaat om het ontmoeten van andere sporters, elkaar te helpen, aan te moedigen, te genieten van het hele eiland en heel even los te komen van de drukte van alle dag. Dat is de Berenloop, dat is Terschelling.
Waarin een klein dorp groot kan zijn
De grootste gemeente van Nederland, Terschelling, organiseert vanuit het kleine dorp Terschelling-West de mooiste marathon van Nederland; De Berenloop. Geen marathon voor watjes want hij is niet vlak, er zit een flink stuk strand in en het weer is in november altijd grillig. Waddenweer noemen we dat. Het hoort er allemaal en dat is wat deze marathon zo bijzonder maakt. En de organisatie is helemaal super!
Het hele eiland met 4800 inwoners doet volgens mij "iets" aan de Berenloop. Je loopt zelf mee met de 1 / 5 / 10 / 21,1 / 42,2 km,   je zit in de organisatie, je bent aan het werk als hulpverlener, moedigt vanuit je versierde tuin aan of werkt er, op wat voor manier dan ook, aan mee om het voor de duizenden lopers en familie tot een fantastisch weekend te maken.
Na mijn eerste Berenloop in 2010 voor de zevende keer bij de Berenloop en elk jaar weer is het geweldig. Het wordt mijn zesde Berenloop want in 2013 werd de loop ivm de storm, heel terecht, afgelast. De voorbereidingen geven nu al het gevoel dat je weer thuis gekomen bent en welkom bent op het eiland. De gigantische beer aan de Longway (kilometer 41) staat er weer en precies als ik 's morgens de hond aan het uitlaten ben wordt aan de Parnassiaweg door een bewoner het bord "Warme douche? Welkom." in de voortuin gezet. Vertel mij waar je dat elders in Nederland tegen komt. Hier worden op veel meer plekken slaapplaatsen aangeboden en iedereen is gastvrij en enthousiast om voor de bezoekers te zorgen.
Het kan vriezen, het kan dooien
De dagen vr de Berenloop wordt uiteraard het weerbericht op de voet gevolgd. Niet dat je er enige invloed op hebt maar voor het "wat trek ik aan" gevoel is het wel lekker om te weten wat je te wachten staat. De voorspellingen vlogen alle kanten op maar iedereen wist het zeker; het wordt nat en koud. Hoe dan ook zat deze reis in mijn sportpakket alles voor alle weertypen. Shirts met korte en lange mouwen, regenjack, winterjack, korte en lange broek en jawel, ook de muts en handschoenen waren op de veerboot meegenomen. Als je na 16 kilometer lopen helemaal bij Oosterend met bevroren oren staat is er weinig kans op een warme metro terug naar de kleedruimte.
Zaterdagmiddag, de middag vr de grote dag, kwam er een forse regen en hagelbui over ons heen. Een soort waarschuwing voor hoe het kan worden morgen. Gelukkig duurde dat hooguit een kwartier maar als je zoiets tijdens het lopen hebt word je niet vrolijk. Afgezien daar van is het voor de organisatie en publiek het minst leuk dus hopen we dat het, zoals wel vaker op Terschelling, snel over waait en we morgen geluk hebben. De spullen die ik zondag aan wil doen heb ik al klaar liggen. Alles gericht op een koude en natte marathon zodat ik mezelf niets kan verwijten. Toch 's avonds maar even naar het weerbericht kijken wat de laatste berichten zijn en daar lijkt het dat we heel veel geluk gaan krijgen. Droog, prima temperatuur en een beetje wind die precies op het strand je vijand is. Ok, beter wind dan regen zodat het de hele dag voor iedereen een mooie dag kan worden.
Zondagochtend een heerlijk zonnetje als ik met vriend Wammes langs de haven loop. Nog even sfeer proeven bij de laatste voorbereidingen. De rode finishloper ligt al klaar in de Torenstraat, speakers en dranghekken staan er ook en dan, heel plotseling, toch een regenbui. Dat wordt snel schuilen in een nog lege partytent onder de Brandaris en ook twee mannen van de organisatie van de Berenloop komen droog staan. We raken in gesprek en ze vertellen me dat volgend jaar maar liefst negen nieuwe bestuursleden aantreden. "Nieuwe mensen, nieuwe inzichten." zeggen ze maar ik ben zo vrij te vragen niet te veel in een keer te gaan veranderen. Volgens mij is het al lastig genoeg met een nieuw bestuur met allemaal vrijwilligers de boel draaiende te houden, en om dan gelijktijdig nieuwe plannen in te voeren lijkt mij wat veel van het goede. Maar wie ben ik. Na dikke complimenten gegeven te hebben voor de voorgaande edities en elkaar over en weer succes gewenst te hebben voor deze dag, is inmiddels ook de regen vertrokken en ga ik naar "huis" voor het ontbijtje. Gewoon een paar bruine boterhammen met iets smeerbaars waar energie uit gehaald kan worden. Net als vorig jaar niet te moeilijk doen.

Berenloop nummer 6
En dan ben ik er bijna klaar voor, voor mijn rondje om het eiland. De rest van de familie gaat op pad met hond of met de fiets om mij ergens onderweg succes te wensen. Ik neem nog twee bakken koffie en plunder de koektrommel. Niemand die het ziet. De fles sportdrank die ik van de week speciaal nog voor vandaag gekocht heb, blijft dicht en neem ik ook niet mee naar het startvak. Ik heb er geen trek in en na de marathon van Amsterdam 3 weken geleden, waarbij mijn maag aan alle kanten protesteerde, doe ik niets wat niet 100% goed voelt. Vandaag dus een marathon op een paar bruine boterhammen, twee mokken koffie en voldoende (...) koekjes.
Om 12:40 staan we onder aan de vuurtoren van Terschelling, De Brandaris, klaar voor vertrek. Tussen de 700 lopers van de hele marathon staat net als de afgelopen jaren ook John de Boer weer aan de start. Dit keer staan Gabrilla, Melanie en Nicole voor het eerst aan de start. Ik heb ze over weten te halen om mee te lopen met de woorden dat dit d marathon is die je gelopen moet hebben in je leven. Vergeet de stress om een snelle eindtijd en loop vooral om te genieten, heb ik ze verteld. Ik hoop dat het ze alletwee gaat lukken om de sfeer van het eiland en deze marathon maximaal op te snuiven. Het startschot valt, de scheepshoorn loeit en we zijn vertroken.
Eerst een ronde door het dorp en het doet met goed daar en paar mensen uit de meegereisde fanclub te hebben staan; Een duim omhoog naar Henny en Alma en dan, na de brandweerkazerne, linksaf omhoog de Zwarteweg op. Daar staat mijn nieuwe fan Nerine, de jongste inwoonster van Terschelling, van nog geen maand oud. Op de arm van haar moeder en naast haar oma "zwaait" ze me uit. Altijd leuk om te merken dat je na 6 jaar Terschelling inmiddels een aantal mensen begint te kennen. Letterlijk heb ik geen tijd om daar op dit moment bij stil te staan. Bloemen en het kadootje waren al bezorgd.
Linksaf de Willem Barentszkade op, zwaaien naar Petra en Tjitske en dan langs de haven op weg naar Maaike en Henk die zoals elk jaar de eerste fotopositie bij de StayOkay hebben ingenomen. Daar verlaat ik West en ga onderweg naar Midsland, Formerum, Lies, Hoorn en Oosterend. En weer terug. Het is in tegenstelling tot alle berichten prima hardloopweer geworden. Af en toe een zonnetje, een graad of 10 en het eerste deel nog wind mee ook. Ik heb besloten vandaag de eerste 15 kilometer op mijn eigen vertrouwde tempo van 4:00 min/km weg te gaan en daarna heerlijk de teugels te vieren. De griep van twee weken geleden hakte er zo in dat ik nog steeds net boven de 60 kg zit in plaats van ruim 64 en dat is merkbaar aan de energie die ik de afgelopen week had, en vandaag denk te hebben. Starten is al heel wat en dan moet je zeker geen vlotte eindtijd willen hebben. Gewoon doen wat ik de andere lopers ook aan heb geraden. Genieten onderweg van het feit dat je er gezond kan lopen en genieten van Terschelling.
De kilometers hobbelen langzaam maar zeker onder m'n schoenen vandaan. Oude, bijna versleten oranje schoenen. Bij de tenen zit al bijna geen zool meer en de binnenkant van de hak is totaal versleten. Maar niks zit zo lekker als een paar oude goed ingelopen schoenen. Toch thuis de nieuwe maar eens uit de doos halen. Een high five naar oud collega Cees op het 5 km punt. Elk jaar weer, elk jaar hir en elk jaar leuk. Bij Midsland rechtsaf de "polder" in over het boerenpad vlak langs het Wad. Vanaf de haven op West loop ik helemaal alleen en dat zal tot de eindstreep zo blijven. Af en toe een inhaler maar die laat ik lekker voorbij gaan. Vandaag in alle rust helemaal mijn eigen ding.
Ze fietsen door naar caf "De Groene Weide" van zanger Hessel die me twee jaar geleden nog sponsorde met een wereldberoemd Hessel-Tshirt. Nu stoppen ze er voor de koffie, een plaspauze n om op het spandoek bij de eindtijd van 2011 een handtekening door Hessel te laten zetten. Daarmee is de handtekening van Hessel natuurlijk nog meer waard geworden. Wie wil er nou nit op mijn spandoek staan?!
Maaike en Henk (op zijn net op Terschelling gekochte fiets) fietsen naast me richting Hoorn. In de fietstas van Maaike zit het "Grijs maar niet gek" spandoek dat met zo veel mogelijk marathons mee reist én mee over de finish gaat. Achterop het spandoek staan alle eindtijden van de verschillende marathons die ik gelopen heb en dus ook van de 2:48:56 van de Berenloop in 2011; toen een PR en de snelste tijd daar in mijn categorie, maar niet in de prijzen omdat ik geen licentie had van de Atletiekunie. Het maakte me totaal niet uit.
Het hardloopmotortje draait tot aan Oosterend best lekker. Standaard tempo maar het voelt wel alsof ik normale benzine heb getankt terwijl er super in had gemoeten. Bij andere marathons zou ik daar niet tevreden mee zijn geweest maar met de griep wetenschap maakt het niet uit. Ik ben toch maar mooi aan de start gekomen en daar ging het om vandaag. Na Oosterend begint de schoonheid van deze marathon. Het fietspad kronkelt door de duinen en door de heidevelden. De zon van links verlicht de zilverwitte duinen voor me en rechts van me. In alle rust staan een paar gitzwarte paarden te genieten van hun vrijheid. Hoezo, dit is de mooiste marathon van Nederland? Het is de allermooiste!
Voorlopig ben ik nog niet in het bos aangekomen. Dit stuk door het duingebied vind ik elk jaar lastig, zo niet het meest lastige stuk van de tocht. Het blijft draaien en keren, op en neer gaan en bij elke bocht kom je tot de conclusie dat je er nog lang niet bent. Zeker een van de mooiste stukken van de tocht maar het vraagt om mindsetting. Ik hak deze marathon in stukjes en probeer dit stukje van 5 km om te zetten naar een "rondje Zegerplas" in mijn thuishaven Alphen aan den Rijn. Houd het klein, maak er hapklare brokken van maar geniet wel van wat er hier nu te zien is, is de boodschap aan mezelf.
Ook bij de drankpost aan het einde van het Hoornse Bos neem ik een korte pauze. Overal onderweg is de verzorging meer dan fantastisch geregeld. Hier ook weer cola, water, sportdrank, banaan, fruit, koek en warme sponzen. De marathon Amsterdam is drie keer zo duur en kan aan deze verzorging bij de Berenloop niet eens tippen. En dat allemaal met vrijwilligers.

Na voor mijn gevoel goed "getafeld" te hebben komt de pas er weer in en ga ik zelfs met een zweeffase (vastgelegd door Maaike) rechtsaf richting Formerum. Ik krijg nog een korte begeleiding van Maaike en Henk, die me daarna loslaten en zelf richting finish fietsen. Zo ver ben ik nog niet. Eerst maar eens kilometer 30 bereiken in het bos van Formerum.
Ter hoogte van Lies laten Maaike en Henk me definitief los. Ik moet rechtsaf om het bos van Formerum heen. Op dat "point of no return" staat ook loopmaatje Barry met familie me aan te moedigen. Ik word gefilmd en omdat ook de microfoon al ruim van tevoren open staat, hoor ik hem, achteraf op de film tegen Maaike zeggen, dat hij denkt dat ik vandaag best wel weer een snelle tijd neer ga zetten. Niet dus. Vandaag speelt bij mij meer dan ooit de olympische gedachte dat mee doen het allerbelangrijkste is.
Rechtsaf, even over wat baggerplassen springen en het bospad op. Wat een stilte hier. Nog meer kronkelen over smalle paadjes en inmiddels beginnen die steeds weer kleine hoogteverschillen, in combinatie met weinig wind, me toch parten te spelen. Gebrek aan energie doet met bijna de das om maar door het tempo bewust lekker laag te houden en het traject in kleine stukjes te verdelen, kom ik beetje bij beetje bij het meest gevreesde korte deel van de route; De opgang naar het strand bij Midsland aan Zee, paal 11.
Na Formerum rechtsaf langs de muziek bij ET10 richting Midsland aan Zee. Veel publiek en dat komt natuurlijk omdat hier ook de halve marathon langs is gekomen. Superfeestje hier en het pept me op richting het voor mij pittigste stuk van de marathon. Waarom dat zo is weet ik niet, maar de weg vanaf hier 1 km rechtdoor richting het strand is voor mij altijd een gevecht. Het gevecht dat ik vandaag ga winnen trouwens. Rustig aan zelfs naar boven dribbelen over het duin heen. Eerlijk is eerlijk, die laatste meters gingen heel zwaar maar dan, eenmaal boven op de top, voelt het goed. Het zwaarste van vandaag is wat mij betreft voorbij. Het strand ligt voor me en zo te zien is dat vandaag een vlak tapijtje.
De eerste 200 meter door het strand is pittig. 3700 x 2 voeten van de halve marathon hebben het zand heerlijk omgewoeld en mul gemaakt. Er om lachen scheelt te helft. Dan wordt het strand mooi vlak en redelijk hard. Het veert, of ik beeld me in dat het veert, en ook dat helpt weer. Vandaag veel oranje kegels die de weg wijzen naar West aan Zee bij "Paal 8". Dat was wel eens anders en dan leek het een onafzienbaar eind. Halverwege de 3 kilometer strand was zelfs een EHBO post ingericht. Er gaat een hand omhoog vanuit die post en ik beantwoord de hand met een opgestoken duim. Het gaat goed met me ondanks het feit dat ik het vandaag wel heel zwaar heb. Zo hoort het ook.
De klim door het mulle zand bij Paal 8 omhoog is killing. Dat is rennend niet te doen. Dan maar een paar meter rustig wandelen naar boven zodat ik gelijk op adem kan komen om straks bovenaan het duin, bij de verzorgingspost rustig te kunnen drinken. Na 53 marathons begint het verstand kennelijk toch te zegevieren. Bij de drankpost drink ik water en cola, pak weer een warme spons en kom even op adem om me voor te bereiden op het "laatste stukje" van bijna 5 kilometer. Andere lopers die vanaf het strand komen hebben meer haast dan ik en gaan me straks vast inhalen. Lekker belangrijk.
Goed gegeten, goed gedronken, spons mee en op pad voor het laatste stuk. Dit is het begin van de Longway, de straat die vanaf paal 8 tot in het dorp Terschelling West loopt. Een beetje vals plat hier en daar, maar over het geheel loop je een heel klein beetje naar beneden. Het mag geen naam hebben maar voor de mindsetting doet het weer wonderen. Ik word voorbij gelopen door een paar snelle mensen die vandaag wl voldoende energie hebben. Ook zie ik een loper (niet op deze foto trouwens) die flinke darmproblemen heeft en onder gnante omstandigheden deze marathon toch uit aan het lopen is. Dapper of dwaas, ik ben er nog niet uit.
Nog nooit ben ik zo rustig over de Longway naar West gedribbeld. Mijn km-tijden zakken terug naar een vakantietempo en dat klopt ook. Ik heb vandaag tenslotte toch ook vakantie en ik moet het gewoon zien als een heerlijke rondwandeling op Terschelling.  De bezienswaardigheden waaronder deze houten motivatiebeer had ik al bezocht dus ik kan er nu vlot aan voorbij gaan. We zijn er bijna, bijna bij de finish en in de verte kan ik de muziek al horen. Toch maar eens een blik op het horloge om te kijken welke eindtijd het vandaag ongeveer gaat worden. Ergens tussen de 3:10 en de 3:15 wordt het. Prima. Ik ben er dik tevreden mee, maar eerst nog een laatste kilometer door West richting rode finishloper.
Henny en Alma hebben inmiddels de welverdiende pauze genomen en pakken rust bij de haven. Net voor de laatste bochten richting Torenstraat staat Ans. Zij heeft zelf haar halve marathon al gelopen. Een zwre halve door haar verkoudheid. Inmiddels staat ze al weer gedouched en enthousiast langs de kant om mij aan te moedigen voor mijn laatste honderden meters. Maaike staat op het vertrouwde punt klaar met het spandoek (inderdaad met de verse handteking van Hessel) zodat we samen over de rode loper naar de finish van mijn 54e marathon kunnen dribbelen. Tjitske staat klaar met het fototoestel en Petra met Wammes staan na de finish-streep klaar om me op te vegen. De familie is compleet kan je wel stellen.
Een loper met duidelijk meer haast dan wij laten we ruim passeren. Ons brede lopen met het spandoek mag nooit een ander hinderen! De motor met cameraman volgt ons op de voet en wie weet zijn we nu wereldberoemd in heel Terschelling-West of op de site van de Berenloop. Wie weet? Ik heb er nog niet naar gezocht. Grijs maar niet gek is toch maar mooi weer onderweg naar een prachtige finish.
Ondanks een voor mijn gevoel heel rustige loop, puur gericht op een gezonde finish, finish ik toch als 18e loper in een tijd van 3:12:18. Een kwartiertje langzamer dan vorig jaar maar te zien aan de tijden van andere lopers was het niet zo gek dat ook ik wat langzamer was. Ik ben in ieder geval dolblij dat ik mee heb kunnen lopen. Bij het dranghek zak ik, compleet zoals ik wilde, door de knien om Wammes te begroeten. De EHBO maakt zich gelijk zorgen dat ik met m'n oren klem kom te zitten in het dranghek maar zo'n vaart zal dat niet lopen. Als hij uitgelebberd is en ik bijna schoon ben, wandelen we om de Brandaris heen naar de verzorgingspost waar thee en bouillon geschonken wordt. Hrlijk. Ik neem twee bekers en plof neer op een bankje; uit de wind onder de Brandaris. Kan het beter? Ik dacht het niet. Even uitblazen want het viel niet mee vandaag. Geen pijn, geen last van m'n benen of voeten maar gewoon even alle energie er uit. Ach, zo voelt het nu maar als ik nog een paar kilometer door had gemoeten had dat ook niet wel gekund. Maar het hoeft niet meer en om dan aan je vermoeidheid toe te mogen geven is best lekker.
Na deze kleine pauze wandel ik, voorzien van medaille en Berenloop T-shirt, naar ons onderkomen waar het bad al vol loopt. Eerst kort onder de douche door om de lebbers van Wammes en het zweet van me af te spoelen en dan in bad. Gewoon even languit in bad. Hoe blij kan een mens zijn met zo iets simpels na de marathon. Ook John, Gabrilla, Melanie en Nicole (op de fiets begeleid door Ilse) zijn allemaal gezond gefinisht. Missie wat mij betreft dus zeker geslaagd. De volgende ochtend nog even Terschelling bekijken van boven af en dan de boot op, terug naar hectiek, naar files en naar de waan van alle dag.
In een gestaag tempo dribbel ik door het duingebied, een beetje op en neer, richting het meest verre punt van vandaag. Helemaal rechts bovenaan op het eiland, vlak bij Paal 18, ben je voor je gevoel even van de wereld af. Los van de werkelijkheid. Dan een draai naar links naar het verzorgingspunt op de 20 km. Even een korte drinkpauze, een plak koek eten en een paar warme sponzen over m'n gezicht. Heerlijk. Dan het duingebied in richting het Hoornse bos.
Maar n ding is zeker:

"We gaan Terug naar Terschelling, ook al word ik 100 jaar"