Niet snel genoeg over "7 heuvelen"    20 nov 2016
Het weerbericht leek een kopie van de vorige keer. Wr zou het hard gaan waaien en ook was veel regen voorspeld. Net iets dat je bij de 7 Heuvelenloop niet wilt hebben. Ik mag weer met de bedrijvenloop mee doen in een wedstrijdteam waarmee we in 2013 en 2014 goud haalden. Vorig jaar werd het, met een minimaal puntenverschil, zilver. Door heel weinig trainen, en ook nog op marathontempo, is een echt snel tempo ver te zoeken. Maar zonder strijd geen overwinning dus we gaan er maximaal tegenaan.   
Als ik eerlijk ben naar mezelf n naar het team heb ik er een hard hoofd in vandaag. Ik train nooit op snelle korte afstanden en voor een marathonloper is 15 km "op tempo" een zware klus. Het hoort niet bij me. Dit jaar dus te weinig en te langzaam getraind en tijdens de marathon Amsterdam in oktober werd ik ziek. Ik liep redelijk vooraan bij de griepgolf maar daar krijg je geen prijs voor. De griep zette door en een paar dagen lag ik zo slap als de bekende vaatdoek op bed. Daarna overeind gekrabbeld om drie weken later toch aan de start te staan voor een zware Berenloop op Terschelling, wat mij betreft de mooiste marathon van Nederland. Geen goede aanloop naar een 7 heuvelenloop waar de 15 km heel ruim binnen het uur moet worden afgelegd.
De letterlijke reis naar Nijmegen pakte ik dit jaar anders aan. Normaal gesproken neem ik de trein waarbij het altijd een gok is of hij rijdt, of hij op tijd rijdt en of je op de terugweg nog wel in de trein past. Heb je nog niet genoeg stress op zo'n dag dan gooit de NS daar dus nog een schepje bovenop. Dit jaar kon ik inschrijven voor de busreis die door Alphen on the Run werd georganiseerd. Geen treinreis dus maar met de bus in een keer door van Alphen naar Nijmegen, samen met ruim 120 andere sporters en supporters. Vanuit de bus zien we dat de zwarte regenlucht steeds minder zwart wordt naarmate we dichter bij Nijmegen komen. Heel soms een zonnestraal dus zou het dan toch goed gaan komen vandaag?
Het centrum van Nijmegen bruist van sporters met ieder een eigen doel. Grootste gemene deler is de gezelligheid. De meeste lopers maakt het totaal niet uit hoe lang ze er over gaan doen. Dat was ook ht geluid tijdens de busreis. Uitlopen en plezier maken was het motto. Dat gaat voor mij helaas niet op vandaag. Tuurlijk, ik mag het best leuk vinden maar het moet van de (nieuwe) coach Janneke vooral ook weer hard gaan. Punten halen, het liefst het maximale aantal per persoon van 100. De vijf besten per team harken de punten bij elkaar. Het blijft een spelletje maar wel graag op het podium eindigen vandaag. Met mijn vast hardloopmaatje Menno dribbel ik naar de startvakken. Vorig jaar mocht ik nog in "grijs" starten maar dit jaar was ik verbannen naar blauw. Ook goed.
In mijn kleedruimte had ik een wegwerp regenjack aangetrokken. Voor een paar centen een prima ding tegen de regen maar als het hard waait is 'ie aan flarden nog voor je de straat uit bent. En waaien deed het! Geen regen, maar de wind werd sterker en sterker. In het startvak misten we door de wind en het gedrang zowel de ceremonie als het startschot, dus waren we gestart voor we er erg in hadden. Mijn plan voor vandaag was om dit keer de eerste kilometers rustiger aan te doen dan andere jaren om daarmee energie over te houden voor het laatste stuk. En dan, dan moest het maar gaan gebeuren; niet te veel verliezen maar juist gas geven. Eerst maar eens uit de drukte zien te komen want door het blauwe startvak in plaats van grijs was het een stuk drukker om me heen dan andere jaren. Om het tempo te pakken te krijgen en ongestoort vol te kunnen houden, restte niets anders dan af en toe links op de stoep of het fietspad te gaan lopen. De eerste 5 km gaat dat aardig.
   
Al heel snel, veel te snel eigenlijk, kom ik tot de ontdekking dat ik wr energie te kort kom om te doen waar ik voor gekomen was. Totaal gebrek aan kracht om die eerste kilometer vals plat voldoende gas te geven. Met pijn en moeite gaan de eerste vijf in 0:19:14 en dat is gewoon geen goed voorteken, in de wetenschap dat de volgende 5 veel zwaarder gaan worden. Dat ga ik heuvel-af nooit meer goed maken. Het zal ongetwijfeld door de zware griepmarathon in Amsterdam komen, gevolgd door de Berenloop op Terschelling die ik hoe dan ook mee wilde lopen. En dan vind je logischerwijs je Waterloo bij Nijmegen. Benen als lood en druk op de borst. Niks erger dan op die manier vals plat het eerste stuk te moeten overbruggen.
Inmiddels was het echt gaan stormen hoewel ik daar eigenlijk niet zo veel last had. Voor mijn gevoel had ik op de stukken waar ik heuvel-af liep, zoals na de  haakse bocht naar links op de 7 km,  de wind tegen en dan merk je het hooguit in je tijd maar niet in kracht. De wind kwam links van voren waardoor ik een paar keer bijna van de weg geblazen werd, de berm in. Maar zo ver kwam het net niet. Het tweede deel, het stuk van 5-10 km, ging in 0:19:23 en toen was het uit met de pret. Met geen mogelijkheid kon ik het ritme en gevoel te pakken krijgen om er nog een klein schepje bovenop te doen om in de 57 minuten te finishen waar het eigenlijk zelfs hoog in de 56 zou moeten zijn. Afzien in het kwadraat.
Met hangen en wurgen het laatste klimmetje, net voor het 12,5 km punt, overwonnen en daar vandaan gaat het alleen maar naar beneden. Normaal gesproken struikel ik daar over mijn eigen benen omdat het harder en harder gaat. Dit jaar leek het nergens naar en gingen de laatste vijf kilometer met een tijd van 0:19:35 langzamer dan de eerste stukken. Het moet niet gekker worden. Met de eindtijd van 58:12 ben ik niet tevreden. Dit levert vast en zeker onvoldoende punten op voor ons team dus ik hoop dat mijn teamgenoten er meer van kon maken vandaag.

Op de finish voor de foto toch nog even de armen omhoog maar dat was meer van opluchting dan van blijdschap. Het zit er gelukkig op.
Eerst maar eens onder de warme douche door en dan naar de kantine voor een broodje en een kop versgemaakte tomatensoep; en van de voordelen van deelname met een bedrijventeam. Nog voor de eerste kop soep op was stond het resultaat al op de site. Mijn eindplek was 383. Tja, wat moet je daar nou van zeggen? Het had harder gemoeten en zonder twee pittige marathons in de maand er vr had het sneller gekund, maar daar koop je nu niets voor. Smoesjes zijn het niet, wl argumenten. Misschien dat mijn plaats in m'n eigen leefttijdcategorie vandaag symbolisch is. Nummer 13. Een beetje ongelukkig.
En nu maar wachten... Het enige dat je weet is dat de coaches van de teams die op het podium verwacht worden, binnen anderhalf uur na de start een belletje krijgen. Spannend dus. Links is coach Gerda in 2014 te zien, bedachtzaam rekenend; Wordt het dit jaar weer goud? Nu, twee jaar verder, rechts haar opvolgster Janneke die samen met Jacqueline net zo betrokken en enthousiast is. Gaan we na de zilveren plek van verleden jaar, waar we de hoogste trede maar net aan misten, toch weer voor goud? Helaas... We haalden 475,04 punten waar het gouden team 476,15 punten haalde. Het verschil tussen ons en de nummer 1 was nog kleiner geworden dan het verleden jaar was. Op het puntentotaal, en ook gezien de punten van de andere teams, is het verschil van 1,11 punten verwaarloosbaar. Bijna verwaarloosbaar. Precies het verschil tussen winnen en "the best of the rest".
Na 5 km gaan we linksaf de bocht om waar de band staat te spelen en altijd publiek aan staat te moedigen. Dan langs het golfterrein dat aan de rechterkant ligt. Ik zie een bejaarde man met golfkar en golfhandschoenen aan de andere kant van het hek staan Hij staat ons z enthousiast aan te moedigen dat het lijkt alsof hij net een hole-in-one geslagen heeft. Hoe lang zou hij het klappen volhouden want de komende anderhalf uur komen hier nog duizenden hardlopers langs! Links en rechts van de weg de kraampjes waar heel veel vrijwilligers drinken uitdelen. Ik pak niks aan en blijf precies in het midden lopen om vlot door te kunnen gaan. 
Een paar teamgenoten zijn voor me gefinisht en we ontmoeten elkaar net over de streep. Daarna dribbelen we met z'n allen door het uithijgvak naar de kleedruimte. Onderweg merken we dat het inmiddels echt keihard is gaan stormen als we niet eens meer normaal tussen twee hoge gebouwen door kunnen lopen zonder omver geblazen te worden. Een enorm spandoek tegenover het station dreigt van de gevel van een kantoorpand geblazen te worden en de straat is afgezet. Sommige hekken langs het uithijgvak, dat en uur geleden nog het startvak was, werden omver geblazen doordat de wind vat kreeg op de kleding die er aan was geknoopt net voor de start.
Even een kleine teleurstelling maar al snel kwam de lach weer terug. We hadden een goed georganiseerde dag, bloemen plus cadeaubon en het meest belangrijke, een geweldige teamspirit. Die 1,11 punten gaan we er volgend jaar gewoon bij halen. Nu eerst een biertje halen met heel veel tevreden sporters van Alphen on the Run. Volgende doel, 20 km bij de 20 van Alphen en als het een beetje mee zit in een tijd in de buurt van 1:20:00.