Gelukkig is het weer zo ver. November, Berenloopmaand. Ieder jaar het eerste hele weekend van de maand november is de Berenloop op Terschelling. Wat mij betreft de mooiste marathon van het jaar. Zaterdag de 5 en 10 km bij "West" en zondag de halve n hele marathon. Als je van ntspanning door nspanning houdt mag je deze niet missen. Een heel rondje Terschelling rennen en nog vakantie hebben ook, is het mooiste hardloopcadeau. Eindtijd is niet belangrijk. Gezond finishen wel.
Een goeie buur is beter dan...               5 nov 2017
Kleine en grote Berenloop
De voorgaande jaren gingen we de week vr de Berenloop al naar Terschelling toe. Alvast genieten van de rust en ruimte, en dan op vrijdag het eiland vol zien stromen met andere hardloopgekken. Veel meer gekken dan er slaapplekken zijn. Op zaterdag, voor wie het langere werk nog niet ziet zitten, het "kleintje Berenloop" en dan op zondag de volle 42,195 km. Heerlijk. Nadeel was dat toen de marathondag ook gelijk de laatste dag op Terschelling was. Tassen inpakken en de volgende ochtend naar huis. Eigenlijk net iets te kort op elkaar. Daarom zijn we dit jaar pas op vrijdag aangekomen en blijven na de marathon nog een paar dagen hangen.
Vrijdag zitten we op de boot met o.a. John en Ans, delen (sterke) verhalen over vorige marathons en de plannen voor dit weekend. Iedereen gaat lekker z'n eigen ding doen. Tjitske heeft besloten dit jaar haar "Kleintje Berenloop" over te slaan. Gewoon nog onvoldoende tijd gehad om te trainen voor een lekkere 5 kilometer. Komt vanzelf wel weer. Voor haar in de plaats mag ik zaterdag het rondje 5 km rennen. Het omzetten van  het startnummer naar mijn naam kon niet meer.
Daarom loop ik die zaterdagmorgen als "Tjitske" de 5 kilometer. Prima weersomstandigheden om een lekkere tijd neer zetten, maar ook wel met verstand lopen omdat de hele marathon morgen toch nt even iets belangrijker voor me is.
Ik kan helemaal vooraan starten en het tempo gaat er lekker op om ruimte te zoeken. Vier andere lopers knallen weg alsof het een sprintje is. Onder die vier is een jonge meid die we nu al aan kunnen melden voor de Olympische spelen. Ze wordt met speels gemak in een supertijd 1e vrouw. Logisch, later bleek ze Nederlands kampioene te zijn op de 1500 en 3000 meter. Maar toch, die snelheid... Na iets van 400 meter haal ik loper nummer 4 toch in en kom naast hem te lopen. "Samen doen?" vraag hij me. Ik zeg dat ik dat best vind en dat hij van mij vandaag ook niks hoeft te vrezen omdat ik met een verkeerd
(vrouwen)startnummer mee loop en toch niet in de uitslagenlijst voor ga komen. Ik vraag wat hij, Jesse Nijmeijer, voor tijd wil gaan lopen en hij wil graag een PR. Iets onder de 19:30 geloof ik. Omdat ik verder toch niks van plan ben vandaag beloof ik hem daarbij te helpen en we lopen we kop-over-kop verder. De snelheid ligt hem iets te hoog waardoor het handiger is als ik het merendeel van het kopwerk doe. Mij best. Met name de stukjes heuvel op zakt zijn tempo net iets te veel voor het leuke. Ik praat hem met me mee, houd hem voortdurend voor dat hij dus derde man in het veld ligt en probeer hem op de hoogte te houden van het verschil met onze achtervolgers. Dat verschil wordt groter en groter en hij begint er in te geloven. De heuvel bij de 3,5 km is het laatste pittige stuk en dan gaan we lekker op tempo naar de eindstreep. 200 Meter voor de streep spoor ik hem nog n keer aan om nu vol gas te geven. Waar hij het vandaan haalt weet ik niet maar hij heeft nog een enorme eindsprint in petto. Fantastisch om te zien. Hij kan er de volgende keer vast veel eerder nog een schepje boven op doen. Ook haalt hij  zijn PR, dat is wel duidelijk. Als ik vlak bij de streep ben begint de speaker te jubelen dat daar de tweede vrouw aan het finishen is, maar hij corrigeert zich snel als hij ziet dat ik duidelijk geen vrouw ben. Zijn conclusie naar het publiek is dat ik met het nummer van iemand anders loop en bij de jurytafel bevestig ik dat gelijk. Mijn 0:18:59 wordt uit de boeken gehaald nog voordat de inkt is opgedroogd. Maakt niet uit. Ik krijg mijn eervolle gratis kop koffie en een stuk pondkoek, de traditionele koek van Terschelling. Een mooie beloning onderweg naar de douche.
Burenhulp
Zaterdag. Het hele eiland is inmiddels echt afgeladen met sporters en slaapplekken zijn een schaars goed op het eiland. Dat heb ik zelf mogen ervaren tijdens mijn eerste Berenloop in 2010. Gelukkig kon ik toen bij een collega logeren. Nu hebben onze buren Manon en Nicole een probleem; n bed te kort. (Dat is wat anders dan een te kort bed wat dat levert alleen koude voeten op.) Mijn buren kwamen een bed te kort omdat ze een log kregen. Help! Of wij een matras over hebben? Tuurlijk, geen probleem. Daar heb je toch buren voor, en zeker hardlopers regelen dat gewoon onderling.
De zaterdagmiddag is door Tjitkse gereserveerd om te gaan blowkarten bij paal 8. Prima omstandigheden om met zo'n zeilkar over het strand te gaan. De keerpunten zijn altijd lastig maar met voldoende doorzettingvermogen, en in het begin wat duwhulp, lukt het tenslotte prima. Onze overburen uit het appartement, John en Ans, kwamen langs en maakten schitterende foto's. Een van die foto's lag toen we thuis kwamen al op A4 formaat uitgeprint op de deurmat. Kijk, dat zijn nou de leuke dingen die vakantieburen voor elkaar kunnen doen. De n regelt een matras, de ander stuurt een foto.
Berenloop nummer 7
Zondagochtend ben ik vroeg wakker. Te vroeg. Altijd voor een marathon, en ook altijd slecht slapen de nacht vr een marathon. De hond Wammes gaat aan de lijn en net zo zeker als de route van de marathon die dag is, is ook mijn rondje met de hond die ochtend. Via de Dellewal, de Werkhaven, de Willem Barentszkade en de Torenstraat naar de rode loper. De zelfde controle als in 2015. Even kijken of hij er weer ligt en hoe het er daar uit ziet. Elk jaar hetzelfde, uiteraard, maar het is een kwestie van sfeer proeven. Dan richting de ontbijttafel. Onderweg kom ik mijn collega Kees Jan tegen die de laatste vlaggetjes ophangt voor de deur van zijn werk. Natuurlijk even bijpraten wat we het afgelopen jaar hebben meegemaakt en daarna naar "huis". Eten en rustig de ochtend afwachten. Weer de twijfel over wat ik aan ga doen en het weerbericht lijkt mee te vallen. Begin november, en ik kies gewoon voor en korte broek en T-shirt ondanks het feit dat we een bui kunnen krijgen. Dan maar een beetje doorlopen en na afloop een warme douche pakken. En een saunaatje natuurlijk om echt goed op te warmen.
De rest van de familie vertrekt na de koffie al. Twee op de fiets richting Hoorn om op de 12 km n, een klein stukje naar het noorden, op het 24,5 km punt te gaan supporteren. De andere twee kiezen ergens langs de haven een plekje. Ik ga last minute de deur uit. Wegwerp regenjas aan tegen de wind en een flesje drinken mee. Alles op routine onderweg naar marathon 57. Dribbelen richting vuurtoren en richting de gezellige drukte. Als ik daar aan kom zie ik nog net de laatste lopers van de halve marathon starten. Die groep doet er dus 20 minuten over om te starten en dat zegt veel, zo niet lles, over drukte en het animo om mee te doen aan dit feest.
Voorzichtig nog een beetje dribbelen om warm te worden en warm te blijven. Vooral niet te veel lopen nu want mijn idee is dat ik de eerste 21 km. kan gebruiken om n de lopen en de laatste 21 om ut te lopen. Klaar.
Links en rechts nog wat bekenden tegen komen, elkaar moed in spreken en ook John staat in het startvak om, ondanks blessure, te starten. Dapper of dwaas?  Dan valt het startschot en ben ik onderweg met vandaag, naast het doel om gezond te finishen, nog een ander doel; wraak nemen op mezelf vanwege de draak van een marathon een maand geleden in Eindhoven. Wat een drama was dat. Mezelf nog nooit zo lamlendig gevoeld en dat gaat ook niet meer gebeuren. Wel een hoop geleerd toen over mezelf onderweg. Maar goed, dat was een maand geleden en inmiddels loop ik op Terschelling. Heerlijk!
We beginnen met wind mee richting Oosterend en zoek tempo dat net iets lager ligt dan wat ik normaal gesproken zou lopen. Rustiger starten vandaag en dan maar kijken wat er uit de hoge hardloophoed getoverd wordt vandaag. Eerst slingeren we door "West", dan zwaaien naar de fanclub langs de haven en richting hoofdweg. Ans heeft strategisch positie ingenomen en je kan (bijna) niet om haar heen voor het fotomoment. Ondanks, of juist dr het loopje van gisteren, malen de benen lekker op dit tempo. In de verte een paar lopers die veel haast lijken te hebben, en achter me wat lopers die kennelijk geen zin hebben om nu aan te sluiten. Ik sta er alleen voor en vind het wel best.
We lopen over de hoofdweg richting Midsland en net voor het punt waar de lopers van de halve marathon linksaf slaan Midsland in, haal ik de laatste loper van de halve in. Muziek en publiek langs de kant op de kruising en ik word rechtsaf de weilanden in gestuurd. Gras links, Waddendijk rechts en donkere wolken hebben de achtervolging ingezet. De vraag is niet f we een bui krijgen maar wr ik die over me heen ga krijgen.
Na de weilanden even naar het noorden naar Formerum waar op het 10 km punt drinken wordt uitgereikt. n koek. Voor de verandering probeer ik eens wat ontbijtkoek naar binnen te krijgen, met een beker water om het weg te spoelen. Het blijkt weer een hopeloze poging. Rennen, hijgen, kouwen en drinken zijn voor mij een perfecte combinatie om het loodje te leggen. De rest van de ontbijtkoek heb ik aan de eendjes gedoneerd en met een slok water nog geprobeerd de hap ontbijtkoek weg te krijgen. Na ongeveer 500 meter lukte dat. Dat was eens maar nooit weer.
Daar ergens, tussen Formerum en Lies, vond de regenwolk dat hij te zwaar werd en kreeg ik een korte maar hevige koude douche. Gratis. Om de feestvreugde iets te verhogen zat er hagel bij. Het hoort bij Terschelling en je kan er maar beter om lachen. Lekker doorstampen over het fietspad en de hoofdweg richting eerste fan-plaats voor de deur van café de Groene Weide. Grappig om te zien dat op een weg waar nagenoeg een enkel verkeer rijdt, de hele rijbaan is voorzien van een stippellijn met om de 20 meter een pion. Als ze op Terschelling een weg afzetten voor hardlopers dan doen ze het ook gelijk goed. We kunnen in ieder geval veilig op straat lopen naar Oosterend.
Vanaf Oosterend, bij het laatste bewoonde stukje Terschelling, gaan we de duinen in. Eerst nog de vlakke heidevelden en glooiend naar het noorden. Als voorbereiding op het echte werk straks. Hier begint voorzichtig de Berenloop zoals de Berenloop bedoeld is. Af en toe, als er een recht stuk is voor me, zie ik een andere loper voor me uit lopen. Op een meter of 50 achter me heb ik een achtervolger en door die ruimte om me heen heb ik toch het gevoel dat het eiland hier, heel even, een beetje van mij is. Vanaf kilometer 19 maken we een knik naar links, naar het westen en dan weet je gelijk uit welke hoek de wind hier waait; Pal west en nog best pittig ook.
Bij de drankpost op het 20km punt probeer ik toch een paar slokken te drinken. Niet te veel anders komt het er toch weer uit straks. Mond nat maken om het zoute zweet weg te geven en een spons mee voor de volgende kilometers. Dit worden mooie kilometers, glooiend, kronkelend en met prachtig duingebied zo ver je kan kijken. Na elke heuvel weer iets nieuws te zien. In de stukken omhoog mis ik kracht en ik probeer het heuvel af niet eens te compenseren. Lekker lopen vandaag en niet te veel mopperen op de wind. Op Terschelling hoort dat er bij. Na 4 kilometer duinen gaat het heuvelaf over de asfaltweg door de bossen. Heerlijk lopen hier en het voelt prima.
Aan het einde van deze "boswandeling" is een drankpost waar ik nou echt gebruik van ga maken. Dan maar spugen straks als het zich toch tegen me keert. Stukje banaan, beetje water en koolzuurloze cola. Ik neem een ruime pauze en dribbel verder naar Maaike en Henk die vanaf het 12 km punt een minuutje omhoog gefietst zijn en nu weer hier staan. Weer even een korte pauze en vertellen hoe het tot nu toe gegaan is. Dit was best pittig maar ik ben al ruim over de helft. De rest is, vind ik, makkelijker in kleine stukken te verdelen. Stuk fietspad, stuk duinen, het bos, richting strand, het strand zelf en als laatste de Longway. Iets met mind-set. Genoeg pauze. Daar gaan we weer.
Mijn supporters begeleiden me op de fiets tot het 27 km punt waar ik rechtsaf de konkelpaden door het bos op ga. Beetje om de plassen heen lopen en de paden worden smaller. En ook mooier. Schelpenpaden dwars door de duinen, soms en heel klein klimmetje en net zo vaak mezelf weer naar beneden laten rollen. De wind voel je hier niet meer. Om het Formerummer bos heen over het pad waar ik bij mijn eerste bezoek aan Terschelling in 2010 de avondwandeling al maakte. Op de weg naast me een paar fietsers die ik niet ken maar die me zo vriendelijk aanmoedigen alsof ze mij al jaren kennen. Ik loop hier dan wel alleen, maar zeker niet eenzaam.
Het strand valt reuze mee vandaag. Vlak, niet te zacht en wind tegen, maar het is heel goed te belopen. Halverwege ook weer netjes de EHBO wagen waarin mensen zitten te kijken of ik het ga redden. Echt wel. Het gaat relatief makkelijk en het lijkt wel alsof het stuk strand dit jaar korter is dan andere jaren. Complete onzin natuurlijk maar kennelijk zit het vandaag wel goed tussen de oren. Vorige maand in Eindhoven waren de kilometers veel langer...
Op het 36 km punt mag ik het strand weer af. Ploeterend door het mulle zand langs de rij oranje vlaggetjes die de weg wijzen naar de betonplaten. Boven op het duin dit jaar niemand die druivensuikertjes uitdeelt. Ook hier slaat de verandering toe. Op de hoek bij de grote parkeerplaats van "Paal 8" staat de volgende verzorgingspost. Ook weer heel goed geregeld, volledig en met supervriendelijke vrijwilligers.
Vanaf Paal 8 via de Longway naar West. Het voelt alsof je van een lange reis met de auto de eerste borden tegen komt waar je woonplaats op staat; Bijna thuis! Twee fietsers halen me in. Electrische fietsen. Zo kan ik het ook. Ze geven een compliment en zeggen dat het er nog goed uit ziet. Nou, het voelt inmiddels wel wat minder soepel kan ik verklappen. Een snelle loper, Ruben, haalt met met vlot gestaag tempo in en roept "Kom op Frankie, het laatste stukkie samen." Maar dat zit er voor mij niet meer in. Ik moedig hem aan en roep dat ik de route inmiddels wel ken en toch wel thuis kom. En dat klopt ook. Een paar slingers door de straten van West en dan ben ik THUIS in 3:16:08 .
Het was weer een heerlijke marathon. Pittig maar toch wel lekker relaxt gelopen. Geen druk gevoeld maar gewoon geprobeerd om de ervaring van de vorige marathon uit te wissen. Dat is niet helemaal gelukt maar ik kan het nu wel nog beter relativeren. Over het natte shirt een foliedekentje om tegen de frisse wind, en een lekkere bak thee halen bij de dames op het plein. Ook die zijn weer net zo vriendelijk als al die andere jaren. Ik weet het nu al; volgend jaar wil ik hier dolgraag wr meelopen. Na de thee wandelen we richting ons appartement, maar onderweg komen we een kraampje tegen waar door bewoners van die straat soep, drinken en Juttersbitter wordt "verkocht". Dat laatste gaat op de eilandmanier. Geen prijzen er bij maar een bakje met een briefje waar op staat:  "Uw vrijwillige bijdrage". Voor sporters geldt dat niet eens zeggen ze. Uiteraard vullen we de pot wel en ik neem een kop mosterdsoep en een Juttersbitter. Volgens mij heb ik ooit ergens gelezen dat dat het hersteld enorm bevordert. Die Juttersbitter bedoel ik.
's Avonds zitten we beneden in ons verblijf aan de lange tafel met alle supporters en de andere lopers John, Ans, Manon, Pascal en Nicole. Een gezellig diner waarbij zelfs cadeaus over tafel gaan als bedankje voor het logeren, n voor de voor de allerjongste aan tafel die in mei 2018 de wereld pas gaat zien. En dan weet je zeker dat hardlopers fantastisch leuke mensen zijn.
Daarna loopt het eiland leeg. De meeste sporters en supportes gaan naar huis, maar wij hebben nog een paar dagen. Lange strandwandelingen waarbij tienduizenden zeesterren te zien waren, een bruinvis, zeehondjes natuurlijk en voor de rest gewoon lekker vakantie gehouden. Natuurlijk nog een paar keer de hardloopschoenen aangetrokken voor wat kleine rondjes in en rond West.
En dan is het ook voor ons voorbij. De marathon, de vakantie, de rust. Wammes heeft, net als wij, genoten en zal volgende week veel liggen te slapen na al het rennen over het strand. Onder de brandaris nemen wij nog een afscheidsbakkie en zorgen dat we met voldoende Pondkoek (de plaatselijke lekkernij) in de rugzak naar de boot gaan. Voor mijn gevoel terug van "West" naar "Het wilde westen". Volgend jaar gaan we het anders doen dan de afgelopen 5 jaar. Geen familievakantie, maar ik ga wel naar Terschelling om "hem" weer lopen. Er zal vast wel iemand te vinden zijn die ook een weekend die kant op wil.