Ingesneeuwd bij Bruggenloop     10 dec 2017
Ja hoor, heb ik dat weer. Een van de leukste loopjes in Nederland, de Bruggenloop in Rotterdam, en dan komt er een sneeuwbui. Wekenlange voorbereiding om in goede vorm te zijn voor deelname in het wedstrijdteam van mijn werk. Allemaal voor niks. Of toch niet? Want waar gt het eigenlijk om op zo'n dag. Om een tijd, om een prestatie of om de gezelligheid? Juist, dat laatste dus. En gezellig werd het. En koud, en nat, en laat.
   
Tot het laatste moment van deze ochtend leek er geen vuiltje aan de lucht. Het KNMI had code oranje of rood afgegeven maar de organisatie van de Bruggenloop gaf aan dat het gewoon door zou gaan. "Geen vuiltje aan de lucht", hooguit een paar sneeuwvlokken. Voor de zekerheid toch maar even gebeld met onze teamcaptain van ons wedstrijdteam voor de bedrijvenloop, die vanuit Zwolle zou komen. Gaat het door? Ja hoor, het gaat door. Tot straks. Wij vertrekken met de auto uit Alphen naar NS station Nieuw-Vennep omdat daar vandaan met de trein het snelst is. Vandaag althans. Daar vandaan naar Schiphol om over te stappen op de trein naar Rotterdam-Centraal. Als dat allemaal goed gaat kunnen we vanaf Centraal nog n station verder naar Rotterdam-Stadion waar vandaag in verband met het evenement de hele dag alle treinen stoppen. Top! Ik reis vandaag met Renate (alias "sneeuw-stresskip") en Nicole ("Ik lach me dood"). Gezelligheid duurt het langst.

Als de bomvolle trein het station Rotterdam-Centraal binnen rolt, vraagt een andere sporter in de trein of wij ook mee gaan lopen met de Bruggenloop? Ja dus, waarop hij vertelt dat een paar tellen geleden bekend is gemaakt dat de Bruggenloop is afgelast. De halve trein pakt de telefoon en komt tot dezelfde conclusie. Even balen natuurlijk. We staan al bijna aan de start. Beetje laat organisatie! Wat gaan we doen? Even snel als we de vraag gesteld hebben, besluiten we toch maar door te gaan naa onze uitvalsbasis die dag. Daar zien we wel weer verder.
Sneeuwwandeling in Rotterdam
Als we uitstappen bij De Kuip is hier bijna niemand. Ook van de organisatie is amper iemand te vinden en het merendeel van de hekken en spullen is al verdwenen. Hier waren ze naar mijn idee al langer aan het opruimen dan het afgelopen half uur waarin de afgelasting bekend is gemaakt. En wat een pak sneeuw ligt hier. Enorm. Het houdt ook niet op met sneeuwen. We staan naast de Kuip, en met nog een paar collega's gaan we naar de kantine om ons te melden bij onze teamcaptain. Hallo, hier zijn we en we weten dat het niet door gaat. Lunchpakketten tot aan het plafond, maar voor wie...? Ook onze eigen organisatie van ons bedrijventoernooi is aan het inpakken om, voor het nog harder gaat sneeuwen, terug te gaan naar huis. Zeven man/vrouw sterk zitten we in de kantine en willen maar n ding; lopen! Even navragen bij de collega's of we inderdaad gebruik mogen maken van hun kleedruimte en straks ook van de warme douche. Of wij toch gaan lopen?! Ja dus. We zijn van harte welkom en ze wensen ons veel plezier. Even later vertrekken we met een spontaan gevormd groepje van zeven sneeuwlopers en ik ben, bij gebrek aan beter denk ik, de gids.
Niemand van ons heeft haast en we willen gewoon een lekker stukje lopen. Nee, niet de hele route van de Bruggenloop want de Brienenoordbrug is nu gewoon te link. We zijn wel goed, maar niet gek en kiezen voor een rondje over de andere bruggen, een kilometer of 10 is het idee. We lopen heel rustig en voorzichtig, maar juist de verse sneeuw loopt prima. Gortdroog kraakt de sneeuw bij ieder stap die je zet. Weinig verkeer en het is door het sneeuw ook heel stil. Een unieke belevenis in hartje Rotterdam. Een Japanse tourist is zo vriendelijk een foto te maken van deze sneeuwlopers.
De Erasmusbrug vanaf de "Kop van Zuid" gezien. Een absoluut on-Hollands plaatje. Helemaal links zie je nog net de onderkant van de Euromast... de bovenkant is verdwenen in de sneeuwwolken. Rustig dribbelen we de brug over naar het marathonmonument.
Aan de overkant van de brug, op het Willemsplein bij de Leuvenhaven, staat een monument waar je als marathonloper niet voorbij mag rennen zonder er een foto van te maken. De gids heeft de groep bij elkaar geroepen en uitgelegd dat aan de randen van de sokkel naamplaatjes zitten van de winnaars van elke editie van de Marathon Rotterdam. Ook hier weer een aardige toerist die een foto wil maken van ons, en daarbij ook gekscherend vertelde dat wegrennen met ons fototoestel hem een slechte optie leek gezien onze outfit. Klopt, een aantal van ons heeft hier in Rotterdam al een paar keer bewezen 42,195 km makkelijk aan te kunnen.

Over de Willemsbrug, door de Oranjeboomstraat en de Piekstraat gaan we richting onze warme en welverdiende douche. Uiteraard willen we toch nog proberen over de finish te gaan van de Bruggenloop-die-niet-door-ging. Echt bijna alles is opgeruimd. Er staat nog maar n ding en dat is de aluminium finishpoort. Net als in de film "De Marathon" komen wij met z'n zevenen over de finish die geen finish meer is. Precies als wij er staan wil de man met de heftruck de poort wegtillen maar hij snapt onze vraag. Alsjeblieft, nog 1 foto... en hij maakt hem nog zlf ook.
We hebben 10 km genoten van besneeuwd Rotterdam. Op de natte schoenen, natte sokken en soms koude voeten na was het fantastisch. Terug in de kleedkamer is het tijd voor een warme douche en daarna zijn de broodjes en koffie aan de beurt. Eigenlijk was dit nog leuker dan een gewone bruggenloop.

Geen trein, toch een trein
Dan is toch het moment aangebroken om te kijken hoe we naar huis gaan. Gelukkig, de NS-app geeft aan dat er nog om de zoveel tijd een trein vertrekt vanaf het station "Rotterdam-Stadion". We ploegen door de sneeuw, met nog steeds natte schoenen, om de Kuip heen naar het station. We kunnen zelfs bij de poortjes inchecken maar stuiten dan op een groot hoog en vooral heel dicht hek. Het station is als een onneembare vesting afgesloten! Maar wat doet die ene NS-medewerkster dan chter het hek in de kou op het station zonder beschutting? Ze geeft, heel vriendelijk aan, dat er het station dicht is (oh ja jh?), dat er hier geen treinen stoppen of vertrekken n dat ze zelf is opgesloten in het station. Gekker moet het niet worden. We kunnen haar niet helpen, geeft aan niets van ons nodig te hebben en wenst ons succes.

Als volleerd amateurgids neem ik de groep weer meer om het stadion heen naar de tramhalte. Daar stonden net toch ook mensen? Inderdaad. Bij de tramhalte staat een groep te wachten op wat komen gaat; de tram hopen we. En we zijn hoopvol want op het informatiebord staat dat over 18 minuten lijn zus-en-me-zo komt richting Rotterdam CS. En precies dr willen wij heen. Graag zelfs. Op de RET-app is geen informatie te vinden dat de tram nt zou rijden. Nog 14 minuten en je kan staren wat je wilt in de richting waar hij vandaan moet komen, maar daarmee gaat de tijd niet sneller. Enfin, je snapt hem al. Na 18 minuten dus geen tram maar wel de aankondiging dat over 12 minuten de volgende tram komt. Gezien de besneeuwde sporen heeft hier het afgelopen uur echt ook geen tram gereden. We wachten niet langer en gaan terug naar onze uitvalsbasis; Dit was een zinloos rondje om de Kuip in 5 kwartier. Daar leggen we uit dat de NS en de RET ons voor de gek hebben gehouden en en half woord is voldoende voor mijn collega's om ons naar Rotterdam CS te brengen. Rotterdamse collegiale hulpverlening is super!

Ook op Rotterdam CS was het een gezellige chaos, maar door gewoon een trein te nemen die ongeveer de gewenste kant op gaat en niet te letten op tijden of aantal keren overstappen, waren we toch binnen anderhalf uur via Schiphol en Hoofddorp op Nieuw-Vennep. Even de auto uitgraven en dan terug naar Alphen. Geen Bruggenloop, geen medaille, maar wel een hele mooie en unieke dag.